Pse shkruaj dy (PERCHÉ SCRIVO DUE) – Poezi nga Salvatore (Detto Turi) Coffa / Shkëputur nga vëllimi poetik “Bukës bukë e verës verë” – Finalist në konkursin “Libri di-versi in diversi libri” organizuar nga Shtëpia Botuese “Libreria Editrice Urso” , Avola 2019- 2020

Poezi nga Salvatore (Detto Turi) Coffa

Shkëputur nga vëllimi poetik “Bukës bukë e verës verë” – Finalist në konkursin “Libri di-versi in diversi libri” organizuar nga Shtëpia Botuese “Libreria Editrice Urso” , Avola 2019- 2020

 

Pse shkruaj dy

Ju betohem, nuk ju them gënjeshtër, mund ta shihni vetë,
më parë kisha shkruar, po, poezi në dialekt Avolez,
por, vetëm për të bërë shaka.

Dëshiroja ta çoja në shtypshkronjë, tek një ish-kolege imja e zyrës:
nuk mund të them nëse kjo është mirë apo thjesht një e pastër çmenduri, sepse nuk jam kritiku i vetvetes.

Ja kam përkushtuar miqve të e mi, atyre që janë afër dhe larg,
atyre që unë shpesh mendoj, të harruarit, njerëzit e shkencës, ose për të vrazhdët.

Një ditë shkolle, gruas time Anna, fëmijëve të mi, vëllezërit e të afërmit;
dashurisë, gjërave të vërteta dhe atyre që vuajnë, gjithashtu për mëkatarët.

Atyre që më japin një buzëqeshje, që më lexojnë në brendësi
dhe atyre që më duan gjithmonë në anën e tyre të rreshtuar.

Atyre që recitojnë, që pikturojne dhe bëjnë karrierë, me ndershmëri dhe pa u mashtruar kurrë,
atyre që fshihen pas një pengese
dhe më bllokojnë që të shprehem për të tjerë.

Nëse kjo, atëherë, është poezia, e cila një ndjenjë të vogël, mbart ndër vete
atëherë, pavdekësoni figurën time
dhe ngremëni një monument.
Me poetet e famshëm, nga e gjithë bota, në rrugën e një kopshti publik,
me ata që janë mbretërit e artit, jo, shumë pranë tyre mos më vendosni.

Më mjafton hija e një altari dhe disa gjethe dafine të nxira,
një copë mermeri, pa travertinë, me një pllakë të bukur të gdhendur mirë.

Unë u them ushtarëve dhe punëtorëve të ditës, studentëve, studenteve dhe të “pa punëve”,
që në mbrëmje, me nxitim, aty ndryshojnë sjellje, me preteksin e të freskuarit, për të shkëmbyer përkëdhelje.

“Afrohuni aty me pak edukatë, në mënyrë që poeti të lejojë të rrini,
kështu nuk do t’ i jepni atij mundësinë
natyrisht, t’ ju mërzitë.

Ju lutem “katërkëmbshave” që aty kalojnë,
të përmbahen nga gjeste të paarsyeshme,
të respektojne artin dhe peizazhin,
të shkojne në vende të largëta dhe të vetmuara.

Të qëndrojnë larg këtij monumenti ngritur,
për mua, i titulluar Profeti i Madh,
që nuk duron spërkatje të rrobave,
apo këpucëve dhe çorapeve të lagura

Përktheu në shqip nga italishtja Juljana Mehmeti

 

PERCHÉ SCRIVO DUE
(PREMESSA BIS)

Vi giuro, non vi dico una bugia, voi stessi lo potete constatare,
prima avevo scritto, sì, poesia in avolese, ma, solo per scherzare.

Ha voluto che le portassi in stamperia una ex collega dell’Ufficio mio:
non so dire se ciò è bene, o pura follia, perché il critico di me non sono io.

Ai miei amici sono dedicati, a quelli vicini e a quelli lontano;
a quelli a cui penso, agli scordati, agli uomini di scienza, o al villano.

Ad una giornata di scuola, mia moglie Anna, miei figli, miei fratelli, parenti;
all’amore, a fatti sempre veri di una spanna e pure ai peccatori, ai penitenti.

A quelli che mi fanno un sorriso, snocciolandomi tutta la tiritera
e mi vogliono, detto per inciso, sempre dalla loro parte, messo a schiera.

A chi recita, a chi disegna e fa carriera, onestamente e senza mai barare;
a chi si nasconde dietro la barriera bloccandomi per gli altri liberare.

Se questa, poi, per caso è poesia, che ha pure un poco di sentimento,
allora, immortala la mia figura e mi farete, per questo, un monumento.
Con POETI famosi, di tutto il mondo, nel viale di un pubblico giardino,
a quelli che sono i re dell’arte, non mi mettete, no, troppo vicino.

Mi basta l’ombra di altarino, e qualche foglia di alloro annerita,
un pezzo di marmo, no travertino, con una bella lapide scolpita.

Dico a soldati e giornalieri, studenti, studentesse e ai “senza da fare”,
che la sera, di corsa, vengono alteri, con la scusa della frescura, a pomiciare:

“Avvicinativi con un po’ di educazione, in modo che il poeta vi lasci fare,
così non gli darete l’occasione per farlo, certamente, arrabbiare.

Si pregano i “quattro zampe” di passaggio dall’astenersi da gesti screanzati,
di rispettare l’arte e il paesaggio, di andare in posti lontani e ritirati.

Di stare lontano da questo monumento issato per me, GRANDE VATE,
che non sopporta innaffiamento di pantaloni, scarpe e calzette bagnati”

 

Traduzione in lingua albanese a cura di Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s