Poezi nga Anila Kruti

Poezi nga Anila Kruti

 

Pëllumbat e qiellit
(të gjithë gjyshërve të larguar)

Napa e bardhë e gjyshes mbi krye
më kujton se parajsa ,tashmë ka fytyrë të bardhë.
Ka fytyrën me dritë të gjyshërve.
Në prehër u ulen pëllumbat e qiellit.
Kaq shumë?!
Kaq shumë?!
E ndoshta pëllëmbë mbas pellëmbe zbresin diellin në tokë
për një ditë më të mirë.
Dua të ngrohem!
Po unë kam ftohtë…

 

***

Nuk e mbaj dot shpirtin…
Duhet të vi sa më parë tek ty.
Ti vizato detin.
Unë të dal nga kraharori
pulëbardhë…

 

Lulëzim

Gjithë bora e botës ra mbi flokët e mi.
Ra një diell marsi këtë të dielë kishe.
Diku mes gushës çeli një lule bajame.
Po, pylli, livadhi, fusha
pse dolën të më shihnin?!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s