MËLLENJË E VETMUAR … / Poezi nga Odise Kote

Poezi nga Odise Kote

 

MËLLENJË E VETMUAR …

Mëllenjë e vetmuar, krahëthyer degëve,
eremite e mbyllur në vetvete.

Trembur prej vetmisë, fatit të pa kthimtë,
besimit të verbër, heshtje fshehur në pyll.

Aty ku të vdekurit s’dëgjojnë fabula të rrejshme,
pikojnë lotë drurësh,
lotë gjethesh,
por lëvizja është jashtë,
jashtë dhe e përjetshme…

Mëllenjë e vetmuar,
ngjethur, përpëlitur, humbur lirinë e qiellit, atje lart.
Si ta gënjejë gjahtarin,
që e ka vënë nishanin në çark…?

Mëllenjë e vetmuar …

Zemëruar me gjakun e prishur të njeriut,
zemëron për oqeanin, jo për pikat e shiut…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s