Poezi nga Xhemal Gora

Poezi nga Xhemal Gora

 

ATY…

Aty,
Koha ngeç.
Lartësitë buzë honesh,
e humbasin veçorinë.
Brenda vetes,
fluturimi lind me krahë lirie.

Lebërit, staneve,
shkëmbëzuar,
grinden me kohën.
Me bisht të syrit mbajnë perandoritë,
shtrëngojnë qiejt
dhe gjuajnë me male.

Nga larg,
malli në shpirt,
me përqafimin e syve në horizont,
ndjen dhimbje guri.

 

NËPËR KOHË

Lindur shpirtit të kombit,

shkëlqim i kuq agu,

krahëve të një zogu mbi flamur…

Aromë dafine rritur në mes malesh,

amanet lirie,

pas luftrash, plagësh, lotësh,

shpirtrat bërë urë…

Vijmë prush dashurishë

mbi re pëllumbash të bardhë, të bardhë, të bardhë…

ëndërrave më të bukura, pa dhimbje

duam kohën tonë…

në qiellin e kësaj bote, që kërkojmë të ndëtojmë!

Me fjalëdashurinë, pemëmëmën e jetës,

zgjimit,bashkimit…

dhe lulen më të bukur të njerëzimit…!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s