Poezi nga Vullnet Mato

Poezi nga Vullnet Mato

 

DIAMANTET E LOTËVE

Diamantet janë lotët e nënës Perëndeshë,
për bekimin e njerëzimit, kur u formua Toka,
mbrujtur nga vullkanet, kur magma u ngjesh,
t’i kishte të shtrenjtë, lotët e nënave bota.

Të ishte loti i Perëndisë, më e vlefshmja stoli,
për të gjitha gratë, që do bëheshin nëna,
të fiksohej nëpër unaza, deri në përjetësi,
të durojnë sytë e tyre, lotimet më të rënda.

Të derdhin lot motrat, kur dalin nga pragu,
të shkojnë në strehë tjetër, ku shumohen,
të ndjejnë dhimbje, njerëzit e një gjaku.
që ato ndahet prej tyre, kur do martohen.

Të ndjejnë mëshirë, vjehrra me vjehrrin,
kunatat, kunetërit, kur nusja derdh lot,
se diamantet e saj, thyejnë mermerin,
thyejnë xhamin dhe zemrën më të fortë.

Të qajnë fëmijët me kuje, kur dalin në jetë,
që ta çmojnë nënat, lindjen e çdo fëmije,
si krijesën hyjnore më të çmuar, se jeta e vet,
diamantin me shumë karat dhembshurie.

Të ndjejnë dhimbje gjithë burrat zemërgur,
nga rrëketë e lotëve, të grave të tyre,
që vuajnë përbrenda e nuk ankohet kurrë,
por e thyejnë vuajtjen, me diamantet e syve…

Nëna ime ka qarë për mua, aq shumë herë,
derisa vdiq si pisha, që loton dëborën e dimrit,
sepse ika i vogël, të gjej punë pyjeve me erë,
dhe m’i la lotët në një unazë me gur xhevahiri…

 

SHEMBULLI POZITIV I MBRETËRISË

Nuk jam fare simpatizant i monarkisë,
as i socializmit klasor të proletarëve,
por e vërteta e qeverimit të Shqipërisë,
duhet bërë e qartë, para shqiptarëve:

Mbretërinë këtu e stigmatizuan partitë,
ndonëse në dhjetë vjet bëri rrugët rurale,
ngriti shtetin, ndërtoi gjithë ministritë,
çeli shkollat dhe të famshmen Normale.

Rrogën më të madhe, ia dha xhandarit,
të mbante rregullin, i vetëm në krahinë,
pas tij, florinjtë ia pagoi arsimtarit,
të çonte në male bukurshkrimin, diturinë.

Vlerën e lekut, të atij shteti të ri,
nuk e arriti më pas, asnjë sistem tjetër,
asokohe blihej, me një napolon flori,
një kuintal grurë, me një copë letër.

Zgjidhej ministër, i diplomuari jashtë,
punës i gjendej njeriu, jo njeriut punë.
S’bëhej administrata mullar me kashtë,
ku s’gjen gjilpërën, që qep halle shumë.

Përsosi ligjet e forta të mbretërisë,
me shëmbëllim identik ndërkombëtar,
bëri të zbatuar, çdo nen të drejtësisë,
me kushtetutën e parë të shtetit shqiptar.

Hajduti e krimineli, vareshin në litar,
te trekëmbëshi ngritur në mes të sheshit
dhe thirrej gjithë populli, për t’i parë,
që t’i bëhej mësim, çdo syri e veshi.

Të mos vjedhë tjetri, thesarin prej ari,
të dalë nga hekurat, të vjedhë sërish;
Të vrasë një skuadër policie, vrastari,
t’i hiqen prangat, t’i shërbejë bashkisë.

Të mos përdhunojë vajzat plakaruqi,
duke qenë punonjës brenda në shkollë,
të heshtin mure e kolona, vet drejtuesi,
derisa të zbulojë veten, gjarpri bollë…

Ne jemi të gjithë, për demokracinë,
për erën e lirisë së plotë Perëndimore,
por jo pas Kanunit, të kemi Babiloninë,
rrumpallë, në troje traditash arbërore!…

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s