Poezi nga Elida Rusta

Poezi nga Elida Rusta

 

***

Në rrëmujë të ditës,
bjen nji këmbanë.
Bjen me ba me besue nji meit
se tash ka mbet pa eshna, pa mish…

Ulem, e pi nji kafe kortezie me të.
Ai s’ din se ka mbet’ pa flakë, pa oxhak, zemërbosh.
Në atë dynja, i pata ofrue gjoksin me mbshtet kryet,
por s’ diti ku kish as zemrën e vet.

Tash ka mbet si ushtar,
jashtë derës së zemrës, i plagosun, zemërcoptuem,
kpucëshkyem në ishullin e moçaltë të dheut.
Ja kqyri t’verdht e ftyrës dhe besoj
nesër ka me ardh kryeulë në pranverën që tashma ka ik.

Asnji mall i zbehte pendese s’ më kap,
që e lash me shku!

 

***

E lá përnatë nji grim zjerm ndez,
me t’vu me fjetë nën lëkurët e mia.
Ma fal nji natë me hánë,
t’i fali tana ditët që fillojnë me ty!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s