Poezi nga Zamira Agalliu

Poezi nga Zamira Agalliu

 

Kush ishte ai

Kush ishte ai që kaloi mbi trupin tënd si re
Si re e zezë e shtyrë nga Dimrat, nga era
Kush ishte ai që rrebeshin derdhi mbi dhe
E si furtunë shkundi petalet që ty t’i cel Pranvera.

Kush ishte ai që iku si një ditë e zymtë pa diell
Që shetiti sytë mbi vesë dhe e la atë të vuaj
I mori ylberin që lakohet pas shiut një cast në qiell
Pastaj zhduket-zhduket dhe bëhet i huaj.

Kush ishte ai që lëndon një femër e bëhet ‘’trim”
Ai që qau mbi trupin e saj kur e lindi e shenjta grua
Pastaj ia thithi të dy gjinjtë deri në lehtësim
Ajo pertyp hidhësinë dhe belbëzon, përseri unë e dua!

 

Aty harrova!

Nën urën e lartë të këtij ylberi
Kujto përqafuar si mbetëm të dy
Sa mall sa puthje atje u gëlltiten
Dhe sa brengë u shua gjithashtu.

E nata le ti shfaq hiret për diten
Duart ti zgjata ,ti mos mi ndalo
Më shih ne sy pa ndezur dritën
Peshperitmë lehtë, sa shumë më do.

Aty harrova se c’pata thënë
Ditët e shiut unë më s’ti kujtoj
Barrierat pertok’ i pa kjo hënë
Dashuia rremben Helen edhe Trojë.

 

Poeti me librin nën sqetull

Poetit me librin nën sqetull
Një varg në buzë i zgjohet
Ndërron librat me të tjerët
E mes tyre veç recitohet.

Ka mbetur veç vala e kripur
Një hënë e zbehtë atje lart
Ca yje nën re të frikur
Një diell që lind plak.

E çdo të lindësh me vargun
Ti poet që qiejve fluturon
Me zemrën tënde prej trumcaku
Me fjalën tënde që shpon?

Bota nga Ti po largohet
Çdo ditë pak e nga pak
Dhe vargu me Ty zemërohet
Që në tokë s’i vë këmbët aspak!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s