Poezi nga Mustafa Ismaili

Poezi nga Mustafa Ismaili

 

PËR JU, LUGINASIT E MI

Qiejt e botës na u bënë shpesh si lesa e gardhit ,
Dritat e aeroporteve na u bënë si kandilët e gjysheve.
E prapë mbetëm si gurët e fortë që dalin nga shkembi .
Mbase dhe një çerdhe e ngrohtë me shumë dallandyshe.

Lugina na vjen në tryezat e halleve te pragu,
Ku kafshata e bukës shpesh mbetet pa u prekur.
Krismat e plumbave sikur na vijnë nga oxhaku.
Dhe kënga në buzë bëhet si dorë nga trupi e hequr.

Shkon jeta lindin fëmijë të bukur me njëmijë urime.
Duke përcjellë në varr ata që na bënë djem e burra.
Dhe prapë mes dritave vijnë si një varg kujtimet …
Si dritat kuqëlore që ndizen një ditë tek furra.

 

URREJ

Urrej lajkatarët nga brenda dhe jashtë.
E urrej pritjen nuk mund të pres pa u lodhur,
Nganjëherë urrej edhe jetën time!
Pasi dikush më dhuroi dhe prap ma merrë!

I urrej edhe ata që ëndrrojnë pa kufi,
I urrej të pavenosurit kur thonë:Të dal ku të dal,
Pra nuk dua të flas më këta të urryerë!

 

LYPSARI

Në udhëkryq drite ,
E në kthina te pazari
Lëmoshë kërkon i gjori 
Duke i shtrirë dorën
me lutje dhe uratë çdo kalimtari.

Në këto ditë dimri
pa strehë,pa ushqim as shtëpi…
Kam të smurë nënë e fëmijë …
Më fal nji cent ju lutem zotni!

Më tutje dëgjohet
një refren si melodi!
lypsarja nênë me foshnjen në gji,
Kërkon lëmoshë, nga çdo njeri!

Edhe lypsari fëmijë,
zbathur e çveshur
Është largë nga shkolla
dhe loja e tij!
.
Kurse për ahengje nate!
Prishë me mija euro
i marri pushtetari!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s