Poezi nga Ylli Pollogati

Poezi nga Ylli Pollogati

 

PORTRETI

Ndër vite përcolla portretin tënd ,
Rrugëve ua mata mundin
Dhe djersën fshija mëngësh ..
Su ankova për diellin .
Era më shtyn tej burimeve ..
Aty shuaja etjen ,
Aromën ja vodha gushës ..
Çuditesha me sythin e njomë kur çelej ,
Aty ku djelli zgjeronte gjoksin ,
Çelsin kërkoja , dikur të harruar
Këngë e vjetër priste nisjen ..
Si në netët që fshehin rëmimin e të dashuruarve ,
Nën dritën e hënës ..
E frikshme kjo zbrazëti rrugësh ..
Për dreq dhe zogjtë përpiqeshin të më shurdhonin zëmrën !
Po unë sërisht dëgjoja ,
Muzën brënda gjoksit , fjalë , aromë ..
Dhe ngacmime shpirti ..
Pranë më qëndronte një dritë …

 

E VËRTETA PA GOJË

Terit të natës ecja dhe s’prisja të dilte hëna .
Këmbët mi kish rrënbyer era ,
Kërkoja atë që humba dit – netëve ;
Imazhin – portret të lotëve të para !
Një zog i mitur kërkonte krahët ,
Mbeti duke u grindur përplasjeve ..
E donte fluturimin edhe qiellin ,
Shok me yjet .
Dhurat e çmuar për një bir të thjeshti .
Gryksat e kollarisur gurë lëviznin ,
Dhe i lyenin me të kuqen e tyre fallco .
Nuk dashurova gënjeshtrën asnjiherë
Dhe dashurin e shihja kristaleve të djersës .
Jeta , një korniz epoke .
Mjer kush u pikturua me bojra marrë hua .
Mbeta kok’ulur me ëndër majat ..
Majat , ku e vërteta heshtte memece .., pa gojë .
E vërteta e dhimbshme , që s’duan akoma ta besojnë idealet e mia !

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s