Nuk patëm bindje / Poezi nga Sinan Vaka

Poezi nga Sinan Vaka
 
 
Nuk patëm bindje
 
Ishte një ëndërr . Jo gjithmonë tregonte një të vërtetë…
Bukuria jote kishte pamje të akullt , si yjet e ftohtë
Edhe pse gjithmonë, ca fije bari nëpër flokë të tradhëtonin…
Sidoqoftë, unë ngela me zemër të mërzitur, por e kotë.
 
Çfare u bë, për ty u kthye inat dhe se koti trishtim,
prandaj unë nuk u ktheva kurrë armik i ashpër.
Vlera jote nuk u shndërrua kurrë, pastërtisht burim ,
sepse ndodhi në burim të shfaqej ujit gjarpër.
 
Gjithçka ti bën sot duket krejt zemërim pa ëndje,
Atë kohë nuk e donim kufirin e asaj çfarë duhej, apo gabimit .
Kjo që tash po kalojmë ilustron shije dhe mendje
pra kotësi që shtiret kufijve të aludimit.
 
U arratise sepse rrëmbeva pa dëshire , nga hiret e tua?
Zemërohesh, sepse e mendon çfarë iku dhimbje ?
Shkruaj unë, prandaj marrin vesh inatin tënd për mua ,
por e kuptojnë, që as unë dhe as ti nuk patëm bindje.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s