Shkretëtirat e fëmijërisë (I DESERTI DELL’INFANZIA) – Poezi nga Anna Scarpetta / Shkëputur nga vëllimi poetik “Dëshirat e fëmijërisë” – Finaliste në konkursin “Libri di-versi in diversi libri” organizuar nga Shtëpia Botuese “Libreria Editrice Urso” , Avola 2019- 2020

Poezi nga Anna Scarpetta
 
Shkëputur nga vëllimi poetik “Dëshirat e fëmijërisë” – Finaliste në konkursin “Libri di-versi in diversi libri” organizuar nga Shtëpia Botuese “Libreria Editrice Urso” , Avola 2019- 2020
 
 
Shkretëtirat e fëmijërisë
 
Kurrë nuk u mbushën me dashuri të vërtetë,
shkretëtirat e fëmijërisë, të lëna bosh,
të braktisur, pa duar apo sy të mëdhenj
për të parë se çfarë ndodh çdo ditë,
në këto vende mbetur vetëm, për një kohë të gjatë.
 
Kurrë nuk i fshinë të gjitha lotët,
mijëra fëmijë të harruar, truptharë.
Fëmijë të trishtuar, të lënë vetëm, me veten në vetmi,
në shkretëtirat boshe të jetës së tyre,
në rrugët e shkatërruara dhe shtigjet e shtrembër,
pa shkollë, pa shtëpi, as dashuri.
 
Në shkretëtirat e fëmijërisë ka fëmijë
të cilët i përkushtohen punës së vështirë të të mëdhenjve,
me maninë e çuditshme të adaptohen shpejt,
për ti mbijetuar urisë së pangopur të ankthit:
nga frika dhe mundimi, ditë të njëjta si e djeshmja.
 
Shkretëtirat e fëmijërisë, të shumë aurorave të bukura,
janë hapësira të mëdha boshe përreth tyre,
pa asnjë ngrohtësi familjare, pa gëzime,
pa dashuri të vërtetë dhe përkëdhelje të ngrohta në mbrëmje.
 
Engjëjt e padukshëm heshtin çdo ditë
zbritur nga parajsa, në një rreth të adhurueshëm
për të qëndruar pranë mijëra shpirtrave të vetmuar,
që rriten në buzë të rrugëve të errëta,
në të gjithë botën, kaq të gjerë e të pafund.
 
Janë fëmijë të vetmuar, të shpërndarë nëpër planet,
të lodhur nga gjumi, ku kurrë nuk ëndërrojnë.
Ata flenë në shtretërit e ftohtë dhe të pistë,
mbuluar nga djersë, akoma e ngrohtë,
çdo mbrëmje, të viteve të gjata e të hidhura.
 
Përktheu në shqip nga italishtja Juljana Mehmeti
 
 
 
I DESERTI DELL’INFANZIA
 
Non si sono mai riempiti, di vero amore,
i deserti dell’infanzia, rimasti vuoti,
abbandonati, senza mani né occhi grandi
per guardare ciò che avviene, ogni giorno,
in questi luoghi lasciati soli, per troppo tempo.
 
Non si sono mai asciugate tutte le lacrime,
a migliaia, di bambini gracili dimenticati.
Bambini tristi lasciati soli, a se stessi,
nei deserti vuoti delle loro vite grame,
per le strade diroccate e sentieri storti,
senza scuola, senza casa, né amore.
 
Nei deserti dell’infanzia ci sono bambini
che si dedicano ai duri mestieri dei grandi,
con la strana mania di arrangiarsi, alla svelta,
per sopravvivere a una ingorda fame d’ansia:
di paura e stenti, giorni lunghi uguali a ieri.
 
I deserti dell’infanzia, di tante belle aurore,
sono gli immensi spazi vuoti intorno a loro,
senza nessun calore familiare, senza gioie,
senza l’amore vero e carezze calde a sera.
 
Tacciono ogni giorno gli angeli invisibili
scesi dal cielo, in un girotondo adorabile,
per restare vicino a migliaia di anime sole
che crescono ai margini delle strade buie,
in tutto il mondo, così disteso e immenso.
 
Sono bambini soli, sparsi per il pianeta,
sono stanchi di sonno, senza mai sogni.
Essi dormono nei freddi luridi giacigli,
ancora sudici di sudore, appena caldi,
ogni sera, di tanti lunghi anni amari.
 
 
 
Traduzione in lingua albanese a cura di Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s