KEQARDHJET …! / Poezi nga Odise Kote

Poezi nga Odise Kote
 
 
KEQARDHJET …!
 
Gjithë natën, zgjuar, vë në rradhë keqardhjet
gjer në ag, kur nga buzë e çarë
e pendimeve që nderen dritares,
plas gjaku dhe lind ëndërr e bardhë…
 
Që befas ikën. I ngjitet malit të shpresës,
e etur, – më tha, për miqësi të reja me pikëlat e vesës.
Duke mbështjellë muzikën e kujtesës,
me besimin e ngrohtë të erës.
 
I therrin kurthet brisk, i dhembin plagët e ditës,
e ndalet, e dremit paksa, në hijen e lisit degëgjerë.
E kemi shpikur gjuhën tonë të pakrijuar,
nuk ankohet, por i dëgjoj zemrën si dënes…
 
Dhe vonë, tepër vonë, kthehet sërish tek unë,
e grisur, e lodhur, e çjerrë, me baltë, me uri.
Por gabohet, se batica vjen, me vete më merr,
dhe e humb përsëri…
 
Gjithë natën vë në rradhë keqardhjet…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s