Poezi nga Nora Halili

Poezi nga Nora Halili
 
 
ME YJET
 
Mos, u dëgjua hej se ku,
nuk duhet, nuk mundesh asesi!
Si fletë e zverdhun u drodha,
n’ idhni të shpirtit e mbytun…
 
Në kufijt e dilemes mbeta,
si në teh të thikës, pa shpresë.
Qiellit një fill brije ja
shkëputa,
natës mos ti frigem.
 
Me yet vallzova ,
të fundit vals…
 
 
 
MËSOVA…
 
Mësova të nxjerr dhimbjen nga shpirti,
dhimbja dhimbte,
nuk donte asesi.
Egërsisht e shkelën,
çfarë në mua mori formë.
 
Mësova të nxjerr dhimbjen nga shpirti,
buzët ja njoma me lot,
në gjoks fort e ngjesha.
Netët e dimrit fund nuk kishin,
Unë, dhimbja ishim nji….
 
Mësova të nxjerr dhimbjen nga shpirti,
dhimbja dhimbte,
nuk donte asesi…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s