Poezi nga Odise Kote

Poezi nga Odise Kote

 

KËNDEZI, KIKIRIKU …

Mbret i kurorëzuar, Këndez i mëhallës,
Kikiriku…! Zgjon botën në diell e pluhur.
Detyrë prej Zotit, t’i përmbahet fjalës,
ngase vdekja vjen në kohën e duhur.

Kikiriku – kushtrimzjarr’ në ag të përflakur,
mbyll ditaret e natës, ëndrrat që dhëmbin.
Sendet marrin ngjyrat e dheut të lagur,
butësinë e ujit që thyen dhe shkëmbin.

Kikiriku – kohën vetëkurdis pak nga pak,
melodia marruke a britma që trëmb.
Shkrepëtimë drite që të hyn në gjak,
të nguc dëshirën të brofësh në këmbë.

Kikiriku… – triumfi zemërak, i sertë gjer në plotëri,
lajmëtar i qiejve dhe i botës mbarë.
Sigurisht që profecinë e të mençurit s’e di,
në luftë e vërteta është viktima e parë…

 

E LODHUR NJË FLUTUR…

Kur jemi parë? Fryma pa u prekur.
Kur kemi qarë? A mos kemi vdekur?
Adresë e humbur a kohë e tretur,
në zjarre të shuar, rrishtas të pandezur.

Bredhin në takime gjurmët që lamë,
dimër moskuptimesh, në vena trishtim.
E lodhur një flutur mban erën në krahë,
Harresën që dridhet si gjethja në thëllim…

Kambanë e braktisur, shkëmb i heshtur,
ti luginë e mbushur dys në mjegull…

Nuk na ndajnë qiej, lumenj a dete,
Kujtesa, ditari që e mbajmë me vete …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s