Poezi nga Raimonda Moisiu

Poezi nga Raimonda Moisiu

 

Dua DIELL……diell DUA! 

Ftohtësira ka pushtuar shpirtin tim,
fluturon symbyllur nëpër trupin,që ngjet
si shtëpija e boshatisur e qyqeve.
-.-
….Lëviz e vetmuar ,kam ftohtë ,
Si një harabel i mjerë mes dëborës
Që nuk ndjen ngrohtësirë askund.
-.-
Me sytë e trishtuar të një murgeshe të re para altarit,
vështroj qiellin,
i kërkoj mëshirë, i lutem me zë
me përgjërim
-të më falë diellin.
-.-
Dua diell!
Diell !
Diell dua,
sic duan qëniet e gjalla ajër.
Diell,
që të më ngrohë, të më shpëtojë,
të më ndricojë rrugën, për
në kështjellën e dëshirave.
-.-
Diell,
t’i japë shkëlqim,
celësit të florinjtë, dhe
sekreteve të natës.
Diell,
të heqë muret e ftohtë,
që më rrethojnë mua
një grua të vetmuar…!
-.-
Si një shpirt i vetmuar, kam filluar të kuptoj ,
hipokrizinë, falsitetin e kësaj bote. E di

nuk kam, për t’u ngrohur
ndonjë ditë,
asnjëherë,
kurrë,
më.
-.-
Sorrat janë xhveshur nga ndjenja e hapësirës,
dhe me guakjet e tyre, prishin heshtjen ;guakje
që të kujtojnë ëndërrat e ftohta, të frikshme
si copëza të jetës…
-.-
Me këmbët në tokë iki rrugë e parrugë,
shkel nëpër shkurre e gjëmba,
shkel gurët e hedhur nga stuhia,
e detit të trazuar,
nën retë,
që nxijnë,
si sorrat.
Më janë të huaj tashmë,
krevati i argjentë i përkundur lehtë nga
aroma e trupit.
-.-
Kam harruar,
melodinë e ofshamave,
dhe rrëshqitjen përtokë të
bardhanës prej hëne
të carcafëve.
-.-
Jam nisur të kërkoj një qiri,
të më bëjë dritë,
në burgun e ftohtë të qënies sime.
-.-
Flaka e tij të largojë terrin e heshtur,
të largojë errësirën nga puset, në tunelin
e pafund të stinës së
dëshirave të mija….
-.-
Dëshiroj t’i marr erë qiririt ,që
ndricon mbi një varr, mbi varrin
e
virgjërisë së
rinisë time…..
-.-
Ndjej hapat e stinëve të jetës,
me këpucë të rënda me gozhdë
që vrapojnë mbi trupin tim të brishtë
trupin e një
gruaje të vetmuar.
-.-
Thërras erën të më sjellë një shpresë,
kërkoj dikë t’i japë ngrohtësi,ëmbëlsi,
këtij kopështi të vetmuar, me
rrezet e ngrohta të diellit, që ngroh,
kopështin e tij….
.-.
T’ia marr lulet e kopështit të tij
t’i mbështet fort,
në gjoksin tim,
T’u jap të pijnë nga gjiri im.
-.-
Me zërin e dëshirave të ndezura,
me sinfoninë e ujit që gurgullon,
me dritën e qiririt mbi feminitetin e trëndafilit,
të joshin botën e tik-takeve të zemrës,
si elektrone të lira në tërë akacjen,
e trupit tim….!

Unë jam si një akace e harruar,
që pret pranverën,për tu mbushur me lule.
Ndaj dua pak diell,
ndaj dua pak ngrohtësi.
Të vallëzojmë nën tinguj seranatash,
në zjarrminë e flakës së qiririt,
duke bashkuar ngjyrën e syve…

 

Përmbi rrudhat e dhimbjes….

Sa shpejt kaluan vitet, krejt si akulli u shkrinë,
Si një flutur e lodhur, më endesh ndër kujtime .
Dhimbja që lë pas, s’gjenë forcë për t’u venitur,
Iku ky vit…Vjen tjetri i dërrmuar e i rraskapitur…

Thërras në kupë të qiellit, rrah këmbët fort me tokën,
Ndrydhur shekulli ndër dhimbje, çan fort parzmin e gjoksit,
Dhe hapen valë – valë epshi, zemërimi, kotësia
Udhë me gjëmba, pengjet,madje edhe lakmia….

Një fillim i ri na duhet , me ëndërra të reja,
Të bukura, të papritura, si në të kaltërt vjen rrufeja.
Fshehur rrijnë iluzionet në shpirtin tim të vrarë,
Dhe rrjedhin lotët e shiut litarë – litarë – litarë.

Përmbi rrudhat e dhimbjes në fytyrën e vrerosur,
Tëmthat rrahin, veshët shugullojnë e s’kanë të sosur.
Mes të drejtës dhe kuptimit, çfar t’i zgjedh kësaj jete?
Koka më duhet lart, për TY edhe për vete.

E vërteta ngashëren vargjeve si ndrin dritë e Zotit,
Që ndrin lugun e jetës dhe përjetësinë, si qëmotit!
Jo në parajsë, në tokë, do të bashkohemi përsëri…
Nën palmën e serenatave për një roman të ri.

Raimonda Moisiu
Florida SHBA

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s