Poezi nga Sokrat Habilaj

Poezi nga Sokrat Habilaj

 

MEDITIM I TRISHTË

Besuam pa fund se nuk janë shtuar të liqtë,
Besuam se të mirët ndoshta s’janë më pak.
Po kur ne ulemi për kafe përball me miqtë,
Trishtohemi me ta, thuajse pa asnjë shkak.

Ndodhë që prej tyre ndihemi prerë në besë,
Ndodhë që edhe kafja të duket më e hidhur.
Kur besuam se të keqes i vunë kufi në mes,
Harruam se kufijtë ngrihen për t’u prishur!

 

KUTIA E TRISHTIMEVE

Tani më duket se më mbetën pa njeri,
Trishtimet e mia, që s’janë të pakta.
Por në grimca, do t’i mbledh në kuti,
Si një i vetmuar që ruan ca qindarka.

E trishtimet si paret, s’ruhen në letër,
Unë do ta kërkoj, një arkë të fshehtë.
Jo se dua që të hiqem burrë me sedër,
Ikjen time t’ua bëj, me kosto të lehtë.

E di se dhe pa të, do m’i bëni nderet,
Po për kutinë do thoni:- Trill në vete.
Ndërsa dikush që s’ka me se merret,
Kutin do ta thyej, gjoja për kureshtje.

Do ta thyej atë, pa më futur në rrasë,
-Ishte bosh, – do pëshpëritni te varri.
Po pse duhet t’ua lija trishtimet pas,
Kur ju nuk m’i kuptuat ato, së gjalli!?

 

Shpallja e humbjes

Për shpalljen e humbjes, ka plotë mënyra,
Kur je në luftë, a kapesh si rob në pusi.
Mund të ngresh lart një flamur pa ngjyra,
A thjesht të tundësh në shkop një shami.

Mund të ikësh nga beteja, nëpër mjegull,
E ndoshta diku larg, të heshtësh i strukur.
A vetes mund t’i japësh plumb në vetull,
Kur ta shohësh se gjithçka e ke humbur!

Po nëse shpalljen e humbjes se bënë dot,
Me një gotë rakie, rri i vetëm në skuta.
E nën duhma alkooli mallëngjeu me lot,
Duke thënë:-Veç mua s’më mundi lufta!

 

S’TË ZGJODHA VETËM PËR VETE

Mund dhe të ndodhte të mos ishe ti,
E të kisha pranë imazhin e një tjetre.
Mund të të zgjidhja pa pyetur njeri,
Po ty nuk të zgjodha vetëm për vete.

Mund të ishe ti, më e prerë ndoshta,
A edhe më delikate,si një pikëz vese.
Mund të më thoshe:-Jam vetëm jotja,
Po ty nuk të zgjodha vetëm për vete.

Mund ta mbaje fustanin lart, mbi gju,
Dhe unë mos të të bëja asnjë vërejtje.
A mund t’i prisje ndryshe flokët e tu,
Po ty nuk të zgjodha vetëm për vete.

Mund të kërkoje një ishull të largët,
Dhe pas të vija i bindur,nëpër dete.
Brenda teje të më përpije nga flakët,
Po ty nuk të zgjodha vetëm për vete.

Kisha bërë një pakt, pa më ardhur ti,
Që sytë e tu, pa pikë dhe pa presje.
Tu ngjanin syve të dy djemve të mi,
Prandaj s’të zgjodha vetëm për vete.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s