Poezi nga Odise Kote

Poezi nga Odise Kote

 

IKËN NGA MUROSJA MARGARITA …

Shtatë shekuj priti Margarita të dërgonte një shenjë,
një Lilak, në portën e rëndë të Baladës.
Të qarta, të pashmangshme, tingëlluan kambanat,
tek një urë e vjetër, atje në Gjirokastër.

Fërfërimë fryme, ikën nga murosja Margarita,
trup – mjegulla, balonë fëmije që lëviz si perde.
Drithërohet ura – akord harpe, psherëtima,
pështjellë muzike që e mban për vete.

Thanë ish një trim që i trazoi fatin, një fiskajë,
dhe iku, pa pengesë droje, pa ngutin e dëshirës.
I’u dorëzua trup e shpirt fanitjes së mbrame,
elegances, mbetur tek e skuqura e fytyrës.

Thanë u zgjua kur i puthi sytë, ngjyrë gur – uji,
kur qeshi, kaq befas, ngjyrë shurup trëndafili.
Ngjyrë zjarri shkrepën, brofën kur i preku burri,
dy gjiret e saj qumësht e shije trashëgimi.

Puthet në ag të ditës, gjest kaq pranë parajse,
dhe ikën nga murosja Margarita, nën shiun ylber – ar.
Të qarta tingëlluan kambanat, të pashmangshme,
për zonjën e pushtetshme, të virgjërisë së saj…

 

TI GJITHNJË NIS NGA E PARA …

Ti gjithnjë nis nga e para, kujtim, flakë në shpirt,
ndërruar të jenë kohët, stinët, lisat anëmbanë.
Vjen si lindja, shkon si vdekja, çastet ç’i përndrit,
arrati – afëri, shi rrëmbyer në tokë të tharë.

Kur në befje rrjedh si krua e s’ndal dot ngazullia,
ti gjithnjë nis nga e para, flakë në shpirt e prush,
Mëkat – epsh kafshuar, përvëlon, zhurit – bukuria,
lakuriq, dëborë ëndrre, vezulli e zjarr përdëllues.

Gjëmon nga përbrenda, guf gjaku a kambana,
përjetësisht i kthjellët, afsh bekuar, trup e frymë,
Flakë në shpirt kujtimi, ti gjithnjë nis nga e para,
mbështjellë me cipëz drite, hajthmëri e shenjtërim.

Ti gjithnjë nis nga e para, flakë në shpirt kujtimi,
klithmë ëmbëlake kësaj bote, aromë delikate.
Ajër që ngjiz poresh puthjen dhe krijimin,
hënën ndriçimtare, loj’ bari e vese pas mesnate …

Ti gjithnjë nis nga e para, flakë në shpirt kujtimi …

 

PERIFERI

Prej agut pluhur, në mug muzgu të murmë,
djalli i fryn veshit një mendim ogurzi.
Pa rrugë, bibliotekë, pa shkollë, rrëmujë,
Periferi dhe vetëm periferi.

Ferri e parajsa, një klithmë qiellore,
qyteti një kumbim vegimtar në marrëzi.
Pa teatër, xhungël, kënaqësi rastësore
gjumë hashashi, Rehat – Periferi.

Mendje si zgavra gërryer pakthyeshëm,
duar grabitqare që zhvasin në errëti.
Jetë e dyfishtë, diell që than shpresën,
dhembje shtegëtare, shakullimë, Periferi.

Ecje çalashe, faj – ngut e tërbimndrydhur,
dremkë çjerrëse, panik, fasoneri.
Riake fat humbur në qark të mbyllur,
shenja fundi. Mërzi. Periferi.

Ngecur n’zgrip, plakur rrënimesh, dobësish,
vdekja orakull vrazhdan, rrotull në ajri.
Fantazma burimi që s’meritojnë besim,
bisht i hatashëm valëvitës. Periferi.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s