Poezi nga Donikë Rrethaj

Poezi nga Donikë Rrethaj

 

PRE E NJI HISTORIJE T’PASHKRUME.

Kur u mundova ti ndal vrullin lotit,
digat vërshun mbi faqet e temit shpirt,
tuj shkye çdo fletë.
Nata pllakosi,
veç hije…
t’vobekta qi ndiqnin paresht..
imazhin tem.
Prisha çdo varg…
fjalt e tërthurta i shtrëmbërova ma keq,
e ika,
e endun,
e paemën,
e paza,
diku…
ku shtizat e nji nate shterpë…
m’kryqëzun si krishtin n’kryq.

Bërtita…
me temen heshtje,
n’kërkimin e nji andrre,
qi ikën lerg,
ah sa.
Shava…
u përlota,
kjava e vetme tuj mallkue nji hije,
qi ndal temin vrep,
n’mijë rrugë,
qi kryqzohen,
tu mbytë ngashërimin,
e e pa za..
me temen heshtje,
t’tham: i kam shkye tanë fletët,
E tesh?!
Libri em e faqet fillojnë …
ktu.

 

JOOO….

Nji lule e vetme nuk sjell pranverën,
nji e vetme zemër nuk lind dashninë,
nji puthje e rremë robnon shpirtin,
fjalë e pathanun s’shkrun historinë.

Pranvera s’vjen joooo , me nji lule,
dashnija vdes pa zemra dy,
e buzët napin veç puthje t’rrema,
kur fjala hesht, hesht histori.

AHHH…

Po si ta sjellim me lule shumë?
qi dashnija të marrë krahë,?
e puthja don jo dy buzë më shumë,
dy zemra…qi duhen pa u vra.

N’fakt …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s