Letërkëmbim 1 / Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

 

Letërkëmbim 1

I dashur…
Mes pluhurit, asfaltit, ajrit, ujit apo zjarrit, shpirti më ka mbetur bosh, mbushet e mbushet , për të kërkuar diku një shenjën tënde.
A e di si është kur shpirti del nga tupi?
Përse më zgjodhe mua për këtë flijim?
Shpirti pa dritë, pa lëkurë, kërkon dritën, zërin tënd, lëkurën e tij, në lëkurën tënde.
I dashur…
A e di si është të ecësh pa shpirt, vetëm me gjymtyrë që çapiten, me sy ujorë pa ngjyrë?
A e di si krahët lëshuar lëvizin në ajër si letra që i merr era dhe i çon nga të dojë?
Këmbët pa mish me kocka më orientojnë nga rruga që ecëm bashkë.
Ujorët e mi burojnë burimet e hyjnuar, i japin jetë baltovinës.
A thua i dashur, do të mbijnë orkidet e mia, apo ndoshta do të shkelen, nga këpucë pa këmbë, nga shpirtra pa trup, nga buzë pa buzëqeshje, nga dhëmbë pa buzë?!
Zëri i vdekjes më thërret. Sheh çapitjen time të patravaj, thërrmimin tim në mijëra grimca shpirti,
hatëruar prej një rrezeje pa diell, formëson një buzëqeshje të pavetëdije.
By me

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s