Poezi nga Mirela Terziu

Poezi nga Mirela Terziu
 
 
Etni
 
Ftoj lulëkuqet e sapoçelura të harrojnë drojtjen.
Të lëvizin hapat e parë, pa rrënjë.
Të ecin drejt meje duke pranuar vdekjen
Ngjyra e tyre t’ më bëhet pëlhurë
e trupit tim shqipëtar .
 
 
 
Hartë
 
Njeriu që vdiq
mbi kulltukun tim kështjellor
m’kërkoi me pa orenditë e odës
dhe shikuar ndaljen e kohës
nuk pash shenjë ëndrash,
por një shpirt kalorsian,
që ish ngulitur në heshtë
me kraharorin dhe thirrjen e tij të fortë.
 
 
 
***
 
Ajo harroi veten diku
të varur në një litar gojëhapur
Në mramje ish’ në qiell’ me yjet
e vallzonte sikur t’ ish dashnorja e tyre
Pastaj u shtri në nji fletë të bardhë që dridhej
Duke dhënë shpirt kënduar këngën e gruas.
 
 
 
***
 
U drodha për nji çast
kur mendova miken time të vetme.
Mu duk vetja me të zeza
Kuja m’ kish van krahun mbi sup si dy të martuar
Si n’ digjoja ma fjalët e saj me shije varri
Vdekja m’ gërdheshej para ftynës e tallej me forcën time
Sa shumë do ta rrihja miken time
do ta torturoja nga dashunia
Nuk do ti ndryshoja zemnën
por vetëm kokën.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s