Identitet / Tregim nga Sabina Darova

Identitet
 
 
Tregim nga Sabina Darova
 
Më quajnë Sherif e jam shtatëmbëdhjetë vjeç. Vij nga fshati Belsh. Është vend i vogël me dyqint shtëpi e njihemi të gjithë me emër dhe mbiemër. Gjatë ditës punoj si argat në shtëpinë e vejushës Kullaj. I punoj arën e mbjellë me duhan, mjel lopën dhe çoj gjedhin të kullosin në kodrën me pisha, gjysëm ore në këmbë nga fshati. Kam tre vjet që punoj tek ajo, nga mëngjezi në darkë. Po të mundja, do kisha qëndruar dhe natën aty. Do preferoja të flija edhe në katin përdhe. Aty muret janë akoma të hapura, me zgavrat e dritareve bosh. Presin të vendosen xhamat. Por mua më pëlqejne të ngelen ashtu, si dy sy të mëdhenj, që po ti shtrydhësh rrjedhin vetëm yje. I dua yjet, i dua që ti lidh njëren mbas tjetrës litar e të hidhem mbi to duke i kapercyer me radhë për tu arratisur larg. Dua të shkoj në vende të panjohura, të mësoj një profesion, të vë para mënjanë e me ato të ble një makinë. Një makinë të kuqe si yjet, që bashkëfshatarët të kthejnë mbrapsht kokën, kur ajo do kalojë me të dashurën time brenda. E dashura nuk e di akoma se cila është, nuk guxoj ende t’ja them. Jam ende vetëm një argat i varfër..
Arësyeja përse dëshiroj të kaloj natën tek shtëpia e vejushës, nuk janë vetëm yjet. Është dhe babai im. Nuk dua ta dëgjoj që sapo i kthyer nga klubi i fshatit, me kutërbimin e rakisë që i shpërthen nga rrobat veshur, nga flokët e ngjitura prej djersës, nga gurmazi si pusi i pa pastruar në fund të oborrit, tek i bërtet nënës time dhe i ngre dorën. Po, ngre dorë kundër saj çdo natë, kur kthehet nga klubi . Burrë që rri me burra që vetëm pijnë e lozin me letra. Por dijnë edhe të ankohen këta. Ankohen nga jeta e zezë qeë nuk ju jep asgjë, ankohen nga politika e shtetit që nuk dijti t’ju zgjidhi hallet, ankohen nga bashkia që premtoi shume, por i la në baltë, pa asnjë front pune. Ankohen për gratë që nuk i kenaqin në shtratin martesor, ankohen për femijet qe duhen rritur e mësuar, por që nuk kanë nerva t’ju rrijnë afër. Në fund, ankohen dhe për lopët që pëllasin kohë e pa kohë dhe ju nxjerrin gjumin në mesnatë.
Në fshatin tim të gjithë ankohen, edhe gratë. Ankojnë se ju bie bretku në fushë duke punuar, në shtëpi duke pastruar, nga burrat që nuk dijnë ti duan.
Radha na mbeti ne të rinjve që nuk njohim tjetër gëzim veçse cellularit ndër duar. Pjesa tjetër është monotoni, punë fshati, djersë dhe dëgjim ankesash. Fshat qaraman do ta quaja.
Kur babai im ngre dorën kundër nënës, e shan me fjalë të ndyra , sepse eshte e sëmurë, unë dhe vëllai strukemi tek cepi i dollapit me duart e mbledhur grusht. I shtrëngojmë fort sepse kemi frikë se këto grushte marrin kurajon e qëllojnë atë që quhet baba.
Një natë, veçan të tjerave, duket se më ka shkëlqyer njëri nga yjet që sodis me endje çdo natë. Siç duket, lutjet e mia e kanë bindur dhe po zbret të më arrijë. Në shtepinë e vejushes ka ardhur i vellai që jeton në Itali.
Ah sa i bukur ështël! I pastër, veshur me rroba të shtrenjta, i parfumosur. Mendoj rreth moshës tridhjetë vjeçare. Në dorë i shkëlqen një iphone i fundit, ai që kushton sa një dhomë shtëpie. Me vetëtijnë sytë kur e shoh. Ai, e kap vështrimin tim dhe më kërkon nëse dua ta prek e të luaj pak. Si mundem ti them jo? Mbas dhjetë minutash, më pyet nëse kam dëshirë të shkoj në Itali. Mua më zihet fryma. Zgurdullos sytë i habitur. Pyetje është kjo?!
– Ke passaportë? – pyet.
– Jo, por kam disa lekë mënjanë dhe mund ta bëj.
Mbas dy javëve pasaporta është gati. Nuk më mban vendi. Nuk ia them askujt. Kam frikë se ëndrra prishet.
Ai, vëllai i vejushes vjen e më merr në mëngjez herët. Marr me vete çantën e shkollës që e kisha hedhur në bodrum tre vjet më parë. Dy palë pantallona, dy bluza, çorape dhe një fotografi. Nëna dhe ne dy vëllezerit. Kaq mjafton.
Ndjehem më i lumturi i botës.
I afrohemi aeroportit. I gëzuar shoh bishtat e avionëve që lëshojnë shtëllungat e bardha si një vijë komete mbi blunë qiellore. Nuk më lbesohet akoma.
Jam nipi i vëllait të vejushes. Kështu duhet të prezantohem. Ngjitemi lart në avion. Stuardesa tregon me shenja si duhet vepruar në rast avarie. E shikoj i magjepsur. Imagjinoj veten me parashutë mbi qiell tek lidh yjet si në ëndërr. Po bëhet realitet. Fërkoj syte. Jo, nuk ështtë përrallë. Ngjitemi lart në qiell. Vëzhgoj nga dritarja e kërkoj me sy fshatin tim të vogël. Buzëqesh i kënaqur që nuk e gjej. Tashmë jam në krahët e të panjohurës. Më ka gllabëruar si një gojë balene e diku do më hedhë.Mbas nëntëdhjetë minutash, avioni nxjerr rrotat si dhëmbë nga barku dhe i ngul me forcë mbi tokë. Nuk ju besoj syve. Balena më nxjerr jashtë nga barku i saj. Ndodhem në aeroportin e Milanos. Kalojmë një korridor të gjatë pa fund me pllakat që shkëlqejnë si ujrat e lumit pranë shtëpisë. Njerëzit flasin një gjuhë tjetër ku unë nuk kuptoj asgjë. Por kjo nuk më shqetëson. Sa tinguj të bukur që leshojnë. Duket sikur këndojnë ndërsa shqiptojnë fjalët, sikur të përkëdhelin e gudulisin gushën. Mrekullohem. ” Daja” më tërheq për mënge . Zyrën e pasaportave e kalojmë pa problem. Sapo dalim, Ai, kërkon një taksi. Tridhjetë minuta udhëtim dhe ja, gjendemi afër shtëpisë. Një pallat i lartë, me tulla të kuqe e me ballkonet rënduar nga lulet. I shikoj i mrekulluar. Ashensori na ngjit në katin e katërt. Një lëvizje çelsash mbi bravë dhe ja, dera hapet. Sa bukur! Shtëpia është e mobiluar bukur, si ato të filmave. Më kalojnë morrnica nëpër trup. Ndoshta jam Hirushi i radhës? Zakonisht janë vajzat ato që ju vjen fati i mrekullueshëm në derë. Orët e malit punojnë për to. Si çudi, paskan zgjedhur mua, Sherifin. Ndjej lotët që rrëshqasin mbi molleza. Jam i lumtur.
Hasani, ah, kërkoj falje që nuk jua thashë emrin deri tani, më vëzhgon pa thënë asnjë fjalë. Përgatit darkën. Ulemi përballë njëri- tjetrit. Ka gatuar makarona me kërpudha. Janë ” taljatele”, shpjegon. I kullufis si i babëzitur. Urija dhe kënaqësia më rrëmbejnë si të marrë. Ai qesh.
– Hë, më pyet, – si të duket?
– E jashtëzakonshme, – përgjigjem. – Nuk di si ta shpërblej. Të detyrohem për të gjithë jetën.
Ai buzëqesh. Një mënyrë për të falenderuar gjendet gjithmonë.
Ngrihet nga tavolina, hap frigoriferin dhe nxjerr një pako. E hap dhe nga aty nxjerr ca kokrra.
– i sheh këto?
– po, çfarë janë? – pyes i habitur
– pastika, i quajnë këtu Të ndihmojnë ta shohësh botën më bukur, jo rrumbullake, por katrore. Ti e mat atë me hapin tënd dhe del aq metra sa thua ti. Që të bindesh provoje një. Nuk bën keq. Hem, Ja, kjo është puna jote. E thjeshtë dhe pa djerësitur. Shpërndarës pastikash. Për të tjerat mendoj unë.
Në çast ndjej një errësim të plotë që më mbulon vështrimin. Nuk dua të kuptoj .Vendos duart mbi veshë si për ti mbrojtur nga ç’ka dëgjova.
 
* * *
 
– Ja, kjo është e gjithë historia ime , zoti inspektor i policisë.
Sherifi psherëtin ndrojtur me lotet e përthare e ulur përballë një tavoline mbushur me letra . Vështrim pikëlluar mbi çanten e shkolles që e mban shtrënguar mbi gjunj me fotofrafine e familjes brënda.
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s