Poezi nga Beqir Binishi

Poezi nga Beqir Binishi

 

Pas fjalës së thënë

gjuha u lidh nyje para shpatës
si gur rrjedhën lotët
po fjala nuk kthye prapa kurrë
mesa fëmija në barkun e nënës së vet

si dallëndyshe fluturoi
në zemrën e njeriut e bëri folen
e lindi botën e re
obelisk i ngriti dritës

në tëndën është poet
me fol a me heshtë
por nëse nuk je gati me vdek
hesht më mirë hesht.

 

E pa shoqe

dashuria është më shumë se një dëshirë
kur lēndohet ajo edhe pse nuk shihet
në zemër bëhet një e prer si me thikë
edhe kur ajo një rrugë tjetër e nisë

sado kohë që kalon
edhe kur plaga kore të vë
dashuria e parë rron
si helëm a si mjaltë

dashuria nuk është mëshirë
ajo është plotësim i shpirtit
ndjenjë që si gjendet krahasim
e ëmbël si mjalti e ndritshme si diell.

 

Vetëm si pasqyrë

dikur të kisha dritare
i gozhduar para teje
shikoja botën lakuriq

qyshkur u mësove të lëpihesh e të t’lëpijn
më nuk je dritare që më bëje me ëndërruar
edhe nëpër terr jetën si ylber

tani ti je vetëm pasqyrë
ku shikohem sa her dal e kthehem
se mos erat më kanë shfytyruar
duke ma bërë frizuren

pa pardon
i druhem gjuhës
i dua fëmijët e mi
më mirë vetëm si pasqyrë.

 

Asgjë më pak

ndeja pran lumit me shpresë
se do të ngrehet një urë
me kaluar në tjetrën anë të lumit
nuk është asgjë më pak
se një vdekje e ngadaltët
notuesit nuk presin.

 

Homazh për ditët me diell

bashkë me diellin
ajo ma sillte kafen
kur të tjerët flinin

ajo më nuk është
nga qielli më shikon

më nuk pi kafe
pi kujtime
nga ditët me diell.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s