KOHË GJETHIMI / Poezi nga Diamanta Zalta

Poezi nga Diamanta Zalta

 

KOHË GJETHIMI

Është koha kur gjethimi dehet
e natyra kërkon të shplodhet,
në mukoza shpirti .

Mjegullën,
e mban peng,
trishti!

Hapësirash,
lindin ëndrra të çuditura,
që shvendosen ngadalshëm.
ky shi i ëmbel që po bie, i përkëdhel
e i ndjek përmallshëm.

Një bujë dëshirash,
nis e griset deri në finale!!!
Unë marr guximin ti afrohem diçkaje
prej indi, qelize  dhe fjale!

Kam një hënëz te vogël në ndërgjegje,
që ngjan me këshillë prindi.
Ajo ndjek deformimin e erërave të mija,
bedenave të një miti . . .

Papritur ndodh diçka,
e gjithçka qetësohet ,
përpara kufijve të një kalaje.
Çdo gjë këmbehet, përulet, jepet,
nga forca e një fjale .

Zbrapsen të gjitha . . . edhe dëshirat.
Zbrapsem dhe unë me një bindje,
Dhe iki, iki . . . duke rrokur fort një hije .

Skena rreth meje, bie!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s