YOU COUNTED THE DAYS (for Gerhard and his mother) – JE TELDE DE DAGEN AF (voor Gerhard en zijn moeder) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
 
YOU COUNTED THE DAYS
for Gerhard and his mother
 
I saw you in the kitchen. I looked through the window.
Placed my bike against a wall, you opened
the door: lock the bike. Because here too, bicycles are not
always safe. It reminded me of the war.
Even my father still wanted his bike back.
 
War. It turned over to your son. Not that he has experienced
this himself, but what is in the genes is proliferating
to the offspring. Sometimes subcutaneously. That’s why
you were such a protective father. Such a devoted husband.
You are making soup for your family, as long as possible.
 
Everyone knew that this could not last long. Tiresome
the last days dragged on. Nothing stopped you
and very emaciated, and the last medication swallowed,
you finally tripped over the last tiles in front of the door.
The books that you wrote together with your son will be
 
continued. By him. Because the pen goes from one to
the other. The same eyes looking at the world whereas
loss and madness of life in all its colours and splendour
enter into the night. The word, for each holy. His alikeness.
 
 
 
JE TELDE DE DAGEN AF
voor Gerhard en zijn moeder
 
Ik zag je in de keuken staan. Door het raam keek ik
naar binnen. Mijn fiets tegen een muur gezet, je opende
de deur: fiets op slot doen. Want ook hier zijn fietsen niet
altijd veilig. Het deed me denken aan de oorlog.
Zelfs mijn vader wilde zijn fiets nog steeds terug.
 
Oorlog. Het sloeg over op je zoon. Niet dat hij die zelf heeft
meegemaakt maar wat in de genen zit woekert voort
naar het nageslacht. Soms onderhuids. Daarom was je zo’n
beschermende vader. Zo’n toegewijde echtgenoot.
Je bent soep aan het maken voor je gezin, zo lang het gaat.
 
Ieder wist dat dit niet lang kon voortduren. Moeizaam
sleepten de laatste dagen zich verder. Niets hield je tegen
en sterk vermagerd en met de laatste medicijnen doorgeslikt
struikelde je uiteindelijk over de laatste tegels voor de deur.
De boeken die je samen met je zoon schreef worden verder
 
geschreven. Door hem. Want de pen gaat van de een naar
de ander. Dezelfde ogen die naar de wereld kijken waarbij
verlies en waanzin van het leven in al zijn kleuren en pracht
de nacht ingaan. Het woord, voor ieder heilig. Zijn gelijkenis.
 
Hannie Rouweler
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s