Zatarte granice / Irena Ewa Idzikowska

Irena Ewa Idzikowska
 
 
Zatarte granice
 
przymykasz oczy
zdumienie pląsa światłem
 
rażące roztargnienie i wieczór
ten który jest może tamten co był
otworzysz szkatułkę wspomnień pełną
ujrzysz płonących słów krawędzie
oparta o niewypowiedziane
 
nie pamiętasz już kiedy
ostatni raz na jawie we śnie
koraliki z modlitwy o cud
dekorem niepamięci
nie słyszysz słów
zatarte granice
 
tylko kolejna kartka
niezapisanych nigdy zdań
przyciśnięta silniej przyciskiem
wciąż krzyczy na jesiennym biurku
zakwitły wrześniem wrzosy
blade policzki i dłonie
 
krtań mocno ściska
słowo tęsknota
krawędź i ty
goreje lód
drżysz
 
światłem pląsa zdumienie
oczy przymykasz.
 
(C) Irena Ewa Idzikowska,
8 września 2018
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s