Poezi nga Elida Rusta

Poezi nga Elida Rusta

 

***

Dikur shkrije e lëngëzoje gurin,
tash gurëzon lëngatat,
ç’pate që kërkove të rritesh?

 

***

U futa sërish në Bunë,
etja harliset tek një krua.
Dashnia të shterr
a të shemb,
si thua?

 

***

Ti erdhe krejt si poezi.
I pakuptueshëm,
i domosdoshëm,
i humbshëm,
delikat,
i fortë,
i prekshëm,
i gjallë,
i vdekshëm.
Si jeta,
si kánga që e duem veç për vete.
Mbrám ti s’ishe kso toke.
Ishe grimcë ajri që m’u mblodh në shpirt
e t’shndrroi në vepër arti.
Ndoshta se jam dashuru
e dridhem si vjeshta e Preverit
ku çdo gjethe i ngjan nji luleje.
Veç fjala mundet me t’kallzu kush jam,
ani pse mendja m’difton pareshtun se cila duhet me kén.
Po çka t’báj unë që Zoti t’ka gdhend me daltë rrufeje?!
Shko e m’lén me t’ndi,
m’gjetsh t’shndrrueme në aromë!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s