Shtëpia e gruas së shthurur / Poezi nga Oscar Wilde

Oscar Wilde

 

Shtëpia e gruas së shthurur

Hetojmë tingullin e këmbëve vallëzuese,
Nisemi përgjatë rrugës së ndritur nga hëna,
Dhe ndalemi pranë shtëpisë së gruas së shthurur.
Brenda, mes poterës dhe tallazit
Ndihet fort kumbimin e muzikës
Së „treues Liebes Herz“ të Shtrausit.
Si qenie të çuditëshme groteske
Duke përshkuar arabeska fantastike
Hijet rendin prapa perdes.
I shikojmë valltarët fantazmagorikë vërdallë
Nën tingullin e trombës dhe violinës
Si gjethet e zeza që vërtiten në shtrëngatë.
Si robotë të komanduar nga larg,
Skeletë të hollë në silueta
Shkonin tërthor në katërshe të ngadaltë,
Merreshin sekush dorë për dorë
Dhe vallëzonin një sarabandë solemne,
Qeshja e tyre jehonte thekshëm dhe hollë.
Nganjëherë një hije mekanike e afronte
Një hije të dashuruar në gji,
Nganjëherë dukej se provonte të këndonte.
Nganjëherë një marionetë e frikshme
Dilte, thithte cigaren e tij
Në ballkon si një gjë me shpirt.
Atëherë, duke u kthyer nga e dashura, i thashë:
“Të vdekurit vallëzojnë me të vdekurit,
Pluhuri me pluhurin hedh valle”.
Por ajo- ajo dëgjoi një violinë,
Dhe u shkëput nga unë e hyri në shtëpi ;
E dashura hyri në shtëpinë e kënaqësisë.
Atëherë sakaq melodia pushoi së kumbuari,
Valltarët pushuan së kërcyeri valcer,
Hijet pushuan së rrotulluari.
E poshtë në rrugën e gjatë dhe memece
Agimi, me këmbët e veshura në argjend,
Shkoi zvarrë në rrugë si fëmijë i trembur.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s