Against time (Tegen de tijd) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
 
Against time
 
Sometimes I long for
prehistoric times
when everything was simple, nothing was great,
everything was timid
the morning, the afternoon, the evening,
I did my job, took a child on a bike,
and lived in Amsterdam
 
life was shabby you could linger anything
nobody bothered
to pick it up
there was a kind of opulence in peace and timelessness
a kind of carefree
between one moment and the other
that passed just like a houseboat in a canal
comes off the quay
will sail under numerous bridges.
 
This way I would like to take this day back
in my arms
press three thick kisses on it
for peace, tolerance, infatuation with life.
 
 
 
Tegen de tijd
 
Soms verlang ik terug naar
de prehistorische tijd
toen alles eenvoudig was, niets was groots,
alles was simpel
de ochtend, de middag, de avond,
ik deed mijn werk, nam een kind mee op de fiets,
en woonde in Amsterdam
 
het leven was sjofel je kon iets laten slingeren
niemand vond het de moeite
om het op te rapen
er was een soort weelde in rust en tijdloosheid
een soort onbezorgdheid
tussen het ene moment en het andere
dat gewoon voorbij ging zoals een woonboot in een gracht
los komt van de kade
een eind gaat varen onder talloze bruggen.
 
Zo zou ik deze dag terug willen nemen
in mijn armen
er drie dikke kussen op drukken
voor vrede, verdraagzaamheid, verliefdheid op het leven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s