Poezi nga Nora Halili

Poezi nga Nora Halili
 
 
HOMAZH NË KAFENE
 
Vdekja përballë qendron e sfilitur,
qetsisht unë pi kafenë.
Shoh si përpëlitet në grahmën e fundit,
me zë thërras, kamarier…
 
Në kafene do kthehem patjeter,
lule mbi tavolinë do të vë…
Një shënim si kliente e vjetër,
këtu pashë vdekjen të vdiste…
 
 
 
SHQIPNISË
 
Shoh si t’ luhatem themelet,
n’ zhagun e kohës medetit.
E unë nuk mundem me tu ba mshtetje,
N’ qytetet gërmadha, tashma jam hije…
 
E ndjej si t’ngulen n’ mish,
pirujt e gravatave.
Kush nji bri, nji shpatull, kush zëmren me krahnror….
Nji duvak turpi t’ kanë qit mbi ftyrë,
TY, ma t’ bukures ndër shoqe…
 
Piskamën, se po t’ hupin
pa nam e nishan,
veshët n’ tul s’ ndjejn.
Shkruaj, he dora mu thaftë
Tjeter testament s’ kam
veç dashtnisë për ty…
 
Shoh si t’ luhaten themelet…!
 
 
 
FJALË
 
Pikat e kujtesës u zgjuan,
nga pellgu ku lënguan shumë kohë.
Fillim dhe lamtumirë ishte puthja,
fjalë që shtyhen…
gjurmë të lënë, në fletët e ditarit.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s