Poezi nga Sokrat Habilaj

Poezi nga Sokrat Habilaj

 

BOTA IME

Ti je gjysma e botës, dhe një më tepër,
Se në anën e botës tënde ke dhe mua.
Globi lëkundet në peshoren e vjetër,
Po globi s’është i mençur sa një grua.

Unë jam gjysma e botës, dhe një më pak,
Ka kohë që botës sime unë i kam ikur.
Ndoshta me ngut e lash, po kisha shkak,
Se nuk mund të lija ty, duke më pritur.

Po nëse një ditë më thua dhe nga ty të iki,
Më parë mbi një pirg dheu, hidh një lot.
I vdekuri nuk shkulet kaq lehtë nga shpirti,
Vetëm me të gjallin, mund të prishesh kot.

E flas kështu me ty, si askush nuk të flet,
Sepse tani veç teje, nuk kam botë tjetër.
Unë jam gjysma e botës, ku mungoj vetë,
Ti je gjysma e botës, dhe një më tepër.

 

DY GJYSMA DASHURISH

Asgjë s’mund të jetë siç ishte më parë,
Sepse kemi brenda vetes diçka tepër.
Një gjysmë dashurie nga ty e vrarë,
Dhe atë që ruaj unë, gjysma tjetër.

Por sot të ndara janë ato, veç e veç,
Ashtu siç jemi të ndarë unë dhe ti.
Tek njeri rri ajo që nuk di të vdesë,
Dhe e vdekura pa një varr tek tjetri rri.

Ndodh rrallë të shihemi në sy të heshtur,
Mbështjellë me urrejtje, mbështjellë me mall.
Unë që s’vrava kam pjesën tënde të vdekur,
Ti që vrave ke pjesën time të gjallë.

 

MOS MË VRIT KËSHTU!

Nëse do më vrasësh, mos më vrit kështu,
Pak e nga pak, duke ma ngrënë veten.
Dhe po nuk ke armë, të gjej unë diku,
Lindjen s’e zgjodha, le të zgjedh vdekjen.

Mos më vrit si uji, që bie në shkëmb,
Dhe pikë pas pike, hap plagë në mish.
Po më vrave, mos më lërë në këmbë,
Që të shoh një burrë, si kthehet në ish.

Nëse do më vrasësh, mos i bjerë aq gjatë,
Që të ndihem vdekur, pa u shuar zjarri?
Nëse do më vrasësh, mos qëllo me baltë,
Pse ta bëj me turp, udhën për tek varri?

Mos më vrit me tallje, se lëndon dikë,
Që më do të gjithin, më do dhe në thua.
Kur më vret kështu, s’të vjen keq për të,
Po vdiqa me pjesë, si do më qajë mua!?

 

GRATË DASHUROJNË BURRIN QË MUNGON

Natyrisht, ne s’i kemi thënë të gjitha,
Po dhe vetëm një çast të ketë mbetur.
Kam për t’i thënë të presë diku ikja,
Sa të sqaroj ty një merak të fshehur.

Sa të sqaroj ty fjalët që më the dikur:
-Më duaj sikur s’je, kur të jemi pranë.
Ndryshe gratë ikin sa u bëhesh burrë,
Se gratë dashurojnë, atë që s’e kanë!

Sa u bëhesh burrë, shpesh ato treten,
Dhe humbasin tutje, si një pikëz vesë.
Ndaj dhe m’u desh të rivrisja veten,
E që të rikthehem, veçse si mungesë.

Unë s’të bëra hile, se s’më linte malli,
Po them se fjalën se mbaj dot më vonë.
E ndoshta një ditë do të pyes nga varri:
-Dashuron ti ende, burrin që mungon?

Sa të më dëgjosh zërin tim të largët,
Kujtohu se për ty e bëra këtë dredhi.
Ti pa menduar, do ikësh nga të gjallët,
Duke kërkuar ndjesë:-Më mungon ai!

Rrasën përmbi mua do lëvizësh pa zë,
Si cepin e çarçafit, kur vije në shtrat.
E do më pëshpëritësh:-Tani s’iki më,
Jeta ish’ e shkurtër, po vdekja e gjatë!

One thought on “Poezi nga Sokrat Habilaj

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s