Poezi nga Rudina Muharremi Beja

Poezi nga Rudina Muharremi Beja

 

Çikriku i jetës

Errim përditë zemrën me frikën e vdekjes
mërzitjes ndrydhur,
çikrikut të mendimeve që gërryejnë,
pa ditur ç’bëjmë
asnjë drejtim,
pa siguri
shpirtin ushqyer gjithmonë me thërrime…

Klepsidra zbrazet,
njofton se koha po mbaron,
e harrojmë të jetojmë…
përpjekjes për të patur diçka që s’na përket…

 

***

Udhëtonte bota drej fatit të verbër
natyrës së egërsuar
në trajta pluhuri të helmët
që zverdhte blerimin e pranverës
e rrëmbente lulet në çelje
për ti shpërndarë orbitave të tymta
pa shpresë
pa kërkim Itake
por heshtjes së veshur në të zeza
udhëtuar nëpërr rrugët e shkreta.

 

***

Boshtit të një paqeje të humbur,
rrotullohej vazhdimisht ambicja e tjetërsuar,
veshur nuancave të bukura,
vështrimit fshehur.

Dehur atij eksitimi,
që ka një fillim gati fëminor
e kaq larg të dërgon prej vetes
vetkënaqësisë së Unit
në kërkim të një tjetër emocioni…

Çudi, si mundet kjo ethe shpirti,
t’i shpëtojë tonës vetëdije?!

 

***

Bashkonte skajet e mendimeve,
që thyheshin,
zbeheshin,
rrymave trazuar,
trafikut të ndjenjave mes arsyes e zemrës,
trajtë të butë gërmave për ti dhënë,
që më pas shndërroheshin në sllogane,
vagonë përditshmërie,
me të cilët do të udhëtonte drejt fjalës…,
asaj që vetëm një herë kishte thënë!

 

***

Vegimit të një dite, detit përballë,
atje ku vala takohej me bregun
shikonte pulëbardhat tek silleshin rreth
e mes regëtimave humbisnin nëpër dallge.

U drodh një çast, bregut të lartë
me krahë imagjinarë ende të brishtë
s’ do të mjaftonte ai vështrim i gjatë
te prekte blusë së thellë të gjitha gjatësitë.

Mori ngjyrat i vendosi mbi sy…
thua, ç’ngjyrë do të hidhte mbi ty?!

 

***

Harruar prej botës,
kangjellave të ndryshkura të një muri të ftohtë
vazhdueshëm ecejakeve dyshemesë së zezë
fajtorë famëkeq, mes botës së njerëzve,
përgjegjës,
…sepse ishin të varfër!

 

***

Dy pika verë i lagnin cepin më të largët të buzës,
atij turbullimi të lehtë,
me sy ngjyrosës murit përballë
herë me të zezë plis,
herë me të bardhë
tek priste…, askënd,
e mjaftohej me veten,
gotës pëballë.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s