The unspoken words of the Moon(Quello che la luna non dice -Të pathënat e Hënës ) – Juljana Mehmeti / Translated into English by Arben Hot

Poem by Juljana Mehmeti

 

The unspoken words of the Moon

I know tat mystery of your eyes
hides the unspoken words of the moon,
words in pale murmurs
whisper felt in distance
forests as ancient as the earth
regenerated branches,
to a brittle folded roof
on the illuminated wings of a dream
beyond the reception frames
reflected to the past visions.

To that forgotten look
in the footprints of a snowflake
melted to the horns of a deer
the meadow reposed throughout centuries,
for every season dyed in flowers
cords in glowing colours,
in the white part of the stretched dress
and another dawn appeared,
entirely swallowed by the wind
and remaining forever in the soul

We cannot be otherwise
the world that veils and tears,
in tranparent pieces of memories
always following the empty spaces
another reborn horizon,
another day escapes from us,
swaying to the mantle of time
trace of the existence of space
looking for meridians of the touch
of our infinite universe.

 

Quello che la luna non dice

So che il mistero dei tuoi occhi
nasconde i segreti della luna,
parole sfuggenti in un mormorio grigiastro,
il sussurro percepito da lontano
tra foreste antiche come la terra
e rami rinati ,
in un angolo chinato delicatamente
sulle ali illuminate di un sogno,
oltre le cornici dell’attesa
riflesso tra passate visioni.

In quello sguardo dimenticato
sull’impronta di un fiocco di neve,
dissolto tra le corna di un cervo
nel prato disteso dei secoli,
tra stagioni tinteggiate di fiori
nastri dai colori infuocati
e il bianco del vestito trascinato
riapparso in una nuova alba,
assorbito tutto dal vento ,
rimasto per sempre nell’anima .

Noi non possiamo essere diversi
in questo mondo che l’involucro strappa
in pezzi trasparenti di ricordi
seguito sempre dal vuoto,
rinati in un altro orizzonte
rapiti da un’altro nuovo giorno ,
scaraventati dal mantello del tempo
nello spazio tracciato dell’esistenza
alla ricerca di meridiani che si sfiorano,
nel nostro infinito universo.

@ julja

 

Të pathënat e Hënës

Di që misteri i syve të tu
fsheh të pathënat e hënës,
fjalë në mërmërima zbehtësie
fëshfërimë e ndjerë larg
pyjeve të lashtë sa toka
degëve përtërirë,
tek një kulm i përthyer brishtas
mbi krahët e ndriçuar të një ëndrre
përtej kornizave pritje
reflektuar vizioneve të shkuara.

Tek ai vështrim harruar
në gjurmën e një fjolle bore
shkrirë brirëve të një dreri
lëndinës prehur në shekuj,
për çdo stinë ngjyer në lule
kordele ngjyrash përflakur,
në të bardhën e fustanit tërhequr
e shfaqur tjetër agim,
përpirë i gjithë nga era
e mbetur përjetë në shpirt

Ne nuk mund të jemi ndryshe
botës që vellon e gris,
në copëza të tejdukshme kujtimesh
ndjekur përherë zbrazëtirë
tjetër horizont rilindur,
tjetër ditë na arratis,
vërtitur mantelit kohë
gjurmëegzitencës hapësirë
në kërkim meridianësh prekje
universit tonë pafund.

@ julja

 

Translated into English by Arben Hoti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s