Gudua (Tregim për fëmijë) / Tregim nga Agron Shele

Gudua
(Tregim për fëmijë)

Gudua ishte një nga ata qentë luftarakë që nuk i trembej asgjëje. Ai flinte vetëm pak, ose aspak, dhe veshët i mbante përpjetë, a thua se do dëgjonte çdo gjë që ndihej e merrte frymë në atë luginë të thepisur, ku pranvera vinte me lule shumë dhe dimri mbulohej nga bora e jehonte ulërimën e ujqërve. Që i vogël ai u mësua me shpërfilljen e kalimtarëve, të cilët qeshnin kur e shikonin në një zinxhir të hollë dhe ashtu i shëmtuar e i dobët, u dukej sikur nuk do e arrinte vjeshtën e parë. Mizat silleshin rrotull tij, teksa ai kotej e ëndërronte për bëma, që as vetë nuk i kishte imagjinuar. Gëzohej këmbëve të të zotit e lumturohej tek dëgjonte fishkëllimën që nuk përshkonte vetëm ajrin, por dhe veshët e tij. Ditët kalonin dhe gjoksi zgjerohej përherë e më shumë, qimja i shndrinte në ngjyrën e përhimtë, ndërsa zinxhiri ndryshonte dhe bëhej më i fortë për të përmbajtur fuqinë e tij. Miqtë e tij të përhershëm ishin fëmijët, të cilët dhe pse e kishin frikë dinte ti ruante e tu falte dashuri, Murgën, një mushkë e fortë dhe e rreptë, të cilës i përkëdhelej këmbeve dhe e ruante për së largu dhe dhentë që dhe pse ende nuk mund ti ndiqte pas u ndiente erën së largu e fërgëllonte. Ende pa mbushur vitin, ai mori formën e një luani, me sy që shkrepëtinin strrall, aq sa tani nuk mund të shikohej më si një qen ngordhalaq, por një ankth për fuqinë dhe egërsinë e madhe që shfaqte. Gudua gjithësesi nuk ushqeu armiqësi ndaj shpërfillësve të tij, mjafton që ata të mos i afroheshin nomesë, ose të mos preknin qoftë edhe një fije bari rreth kullotës alpine të dhenve. Çasti i lavdisë së tij, do të vinte përbrenda një nate, ku ai këputi zinxhirin dhe u përlesh egërsisht me ujkun që sulmoi tufën. Ende se kish mbushur vitin, por zemra dhe fuqia ishte aq e fortë, sa e detyroi bishën të sprapsej dhe pse i plagosur e me shenja të shumta që do e shoqëronin për gjithë jetën e tij. Kudo ku kalonte ishte zonë e mbrojtur dhe askush nuk mund të shkelte përtej kufirit që hapëronin sytë. Ai vraponte përherë i pari dhe qëndronte gërxheve e shpateve, që të përpinte çdo gjë hapësirave të shikimit. Vera e nxehtë, por dhe dimri i ashpër i’ a kishin regjur lëkurën, aq sa ai nuk kishte nevojë më as për strofull që të flinte, por as për zinxhir që ta lidhte. Vendin e zinxhirit e kishin zënë hallkat e mprehta, që në rast të një beteje të re të mbrohej nga goditja fatale. Gjithësi ai s’ kishte nevojë as për këtë, por meraku dhe dashuria për të, donte që ai të ishte përherë i mbrojtur e i sigurtë për të vrapuar livadheve, të ndiqte lumin poshtë, pastaj t’ u qepej majave të larta e të hungëronte krenarinë e britmës së tij. Plagët e marrura në trup nuk kishte si t’ i harronte dhe rasti e solli të përballej sërish me armikun e tij të dikurshëm. Ishte ditë dimri, ku uria kishte mbledhur një tufë të tërë me ujqër. Ata u ngjitën në shkëmbin e tyre të zakonshëm dhe nisën ulërimën e frikshme. Në fakt ajrit shpërndahej si një vajtim i kobshëm, që mblidhte rrotull korbat dhe para syve nuk mund të shihje asgjë tjetër, përveç borës së bardhë, përroit të bardhë dhe kreshtave të bardha. Tymi që dilte nga stani përshkonte qiellin lart e bëhej një me retë gri, të cilat qëmtonin borë. Kërcitja e shkarpave të thata në atë pyll të zhveshur dhe zhurma e ardhur nga honi përballë e gjallëroi më shumë qenin. Nuk ishte ortek bore që të përplasej honeve me bradha, apo të zbriste hoseve me rrepe shekullorë, por angullimë e përvuajtur e bishës në kërkim të presë së tij. Qimet e përhimta të Gudos u ngritën përpjetë, shkundi dhe njëherë fort krifën dhe u u ul në bisht, në pritje të betejës. Një nga ujqërit ishte shkëputur e po afrohej. Ai ktheu kokën pas, u ndriti sytë qenve të tjerë të stanit të mos afroheshin, shenjë kjo se dueli ishte vetëm mes tij dhe bëri disa hapa para. Ishte beteja mes prijësit të bishave, të cilët vështronin të etur për gjak dhe qenit luftëtar që do mbronte krenarinë e dikurshme. Lëpiu me gjuhë gjurmët e plagëve të dikurshme, si shenjë e betejës së re dhe u bë gati për triumfin: mes jetës dhe vdekjes, ose vendosjen e hegjemonisë së tij mbi tërë egërsinë e pyllit. Edhe bariu e uli çiften në shenjë respekti, për këtë çast final, të përballjes mes të keqes dhe të mirës, por që thellë në ndërgjegjie shihte orën e triumfit të qenit të tij besnik. Qëndronin ballë për ballë. Para prijësit të lukunisë nuk ishte më një këlysh i zakonshëm, por një qen i fortë, në kulmin e fuqisë së tij, dhe tërheqja pas e ujkut do të thoshte të shkurorëzohej nga tufa. Ai bëri disa hapa pas që të shikonte më mirë lëvizjet e kundërshtarit. Ajri i ftohtë shponte flegrat e hundës. Kjo orvatje nuk mund të zgjaste pa fund, kështu sulmi filloi me ashpërsinë më të madhe. Përleshje për jetë a vdekje dhe sy që ndiqnin nga të dy anët fatin e kësaj përplasje. Së fundi, Gudua i dha goditjen e fundit ujkut dhe në shenjë triumfi me të dy putrat shkeli mbi trupin e tij. Ulërimat e ujqërve nga britma u shndërruan në angullimë dhe ashtu të tmerruar ata humbën pyllit të dushqeve për të mos u dëgjuar më për gjithë atë kohë dimri. Gudua ktheu kokën pas, uli kryet në shenjë mirënjohje ndaj bariut që ishte kujdesur aq shumë për të. Nuk ishte dëgjuar në ato anë asnjëherë, që qeni të mbyste një ujk dhe aq më tepër prijësin e tufës së një lukunie të tërë. Fjala mori dhenë dhe askush nuk mund të afrohej më rreth asaj nomeje, që për çdo pranverë çelte bashkë me lulet dhe stisjen e qengjave që blegëronin në lëndinë, ndërsa dimrit vazhdonte jehona e brtmave dhe luftrave të dukshme e të padukshme mes bishave të natyrës dhe qenve.

***

Ishte ditë e nxehtë gushti. Tashmë i plakur dhe lodhur nga i nxehti e i ftohti i malit, Gudua zbriti malin, në të njëjtën gjurmë ku shkelte dhe Murga, që në jo pak raste e ndiqte me sy gjer sa ajo arrinte në fshat. Fëmijët sa e panë e thirrën; Gudua, Gudua, por pa iu afruar. Ai kishte mbetur përherë miqësor me të vegjlit, por frika për ato që kishin dëgjuar dhe mistizmi rreth bëmave të tij i mbante larg. E shikonin më kërshëri, teksa ai u shtri së fundi, në të njëjtin vend, ku kish lindur e ish rritur dhe vdiq. Vrapi i tij nëpër ato luadhe e gërxhe duket sikur udhëton dhe sot, aq sa frika e bishës qëndron përherë e më larg nomeve që ndezin zjarret nëpër natë e u qepen shpateve të malit për çdo mëngjes.

@agronshele

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s