Poezi nga Lumo Kolleshi

Poezi nga Lumo Kolleshi
 
 
Ditëlindjet pa urim
 
Kaq vite që nuk flas dot me babain,
Fjalët nga skela më bien si gurët,
Tretur është në atë breg dorë e ustait
E malli ka zënë myshk ndër drurët.
Pa urim e kam lënë ditëlindjen në të parën e majit,
Një keci manar nuk ka kush t’i japë më qumësht.
 
Po prapë e ringrija fjalën përmbi skelë,
Në vend të babait,i madhi vëlla,të uroja ty,
Se te dy erdhët në jetë në pranverë,
Se ditëlindjen në një ditë e kishit të dy.
Tani fjalëve u shkoqen rrokjet nëpër erë
E telefoni s’më hyn aspak në sy.
 
Tani veç emrin tënd dhimbje kam aty
Qerpikët mbledhin e mbledhin kripë për të dy.
 
 
 
JAM ENDE NË PRILL
 
Jam ende në prill
E sytë më bëhen bletë,
Humbasin mes lulesh e nuk duan të kthehen në shtrat.
 
Jam ende në prill
E ndjek si i marrë gjelbërimin
Që ngjitet pa protezë drejt malit të lartë.
 
Jam ende ne prill
Dhe sofrën u shtroj dallëndysheve,
U jap leje të ndërtojnë foletë në ballkonin tim.
 
Jam ende në prill
E dritaret i hap me kanat,
Bilbilat ta djegin dhomën e gjumit.
 
Jam ende në prill
Dhe kuajve të erërave
Kërkoj t’u gjej një nallban.
 
Jam ende në prill
Dhe reve tekanjoze
Këmishën e zezë dua t’ua gris.
 
Jam ende në prill
E Paganinin e muajve e dua
Të luaje kapriçot me mua.
 
 
 
***
 
Premtimi u shkel
e dhëmbët u ngulën mbi mollën e Edenit.
Dhimbshëm e me çezma gjaku shikoj prapë një Abel,
një Kain që prish çatinë e qiellit.
 
 
 
FATI IM
 
Tek merrja fatin tim për dore,dimër ishte.
Që kishte ngrirë,s’më tha askush.
Tërë jetën ia lexoj jetës romanin “Akull, rrezik rrëshqitje”
E fatit mendjen dot nuk po ia mbush.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s