Poezi nga Marina Ivanovna Cvetaena / Përktheu nga italishtja Juljana Mehmeti

Poezi nga Marina Ivanovna Cvetaena

 

***

Ja …, një tjetër dritare,
ku ende nuk flihet.
Ndoshta -verë pijnë,
ndoshta -thjesht rrinë,
ose krejt thjesht-dy duart shtrënguar.

Ka një dritare të tillë,
në çdo shtëpi, miku im.
As qirinj, as llampa
ndezin errësirën:
por sy të pagjumë!
Pasthirmë ndarjesh e takimesh:
ti, dritare e natës.

Ndoshta qindra qirinj,
ndoshta tre…
Nuk ka, nuk ka qetësi mëndja ime.
Hyri edhe në shtëpine time diçka e tillë.

Lutu, mik, për shtëpinë e pagjumë,
për dritaren me dritë.

Marina Ivanovna Cvetaeva

Dhjetor, 1916

 

***

Ecco ancora una finestra,
dove ancora non dormono.
Forse – bevono vino,
forse – siedono così.
O semplicemente – le due
mani non staccano.
In ogni casa, amico,
c’è una finestra così. Non candele o lampade hanno acceso il buio:
ma gli occhi insonni! Grido di distacchi e d’incontri:
tu, finestra nella notte!
Forse, centinaia di candele,
forse, tre candele…
Non c’è, non c’è per la mia
mente quiete.
Anche nella mia casa
è entrata una cosa come questa. Prega, amico, per la casa insonne,
per la finestra con la luce.

dicembre 1916

 

Me mua, s’ ka nevojë të flisni

Me mua ska nevojë të flisni
ja buzët: jepuni të pijnë.
Ja flokët e mi: përkëdheli.
Ja duart: mund të puthen.
– Por, më lini të fle, më mirë.

 

Con me non bisogna parlare

Con me non bisogna parlare,
ecco le labbra: date da bere.
Ecco i miei capelli: carezzali.
Ecco le mani: si possono baciare.
– Meglio però, fatemi dormire.

Marina Ivanovna Cvetaeva

 

Përktheu nga italishtja Juljana Mehmeti

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s