Poezi nga Armenida Jolldashi

Poezi nga Armenida Jolldashi

 

MBULOMË

Me cilat fjalë ta mbuloj natën,
Që gjumë të flerë në shtratin e ftohtë pa ty?
Me cilat fjalë do mund ta zgjoj ditën,
Që pa ty s’do as të më shohë në sy?

Ti eja, në natën time vidhu pa u ndjerë,
Se supet e zbuluara nga vetmia më ngrinë,
Me dritën e hënës, shkriji puthjet e buzëve,
Dhe mbulomë me ngrohtësi shpirti në gjumë.

 

ME PUTHJE TË TË NGRE

I rrëzuar erdhe sot tek unë,
Me brishtësinë që zërin
Zanoreve të dhimbjes dridhte,
Duart doja t’i zgjasja,
Hapësirës gojëshqyer, të përbindshme,
Lart të të ngrija sërisht,
Atje, në yje…

Jo, mos bjer në dëshpërim i dashur,
Buzëve të heshtjes, shpirtin mos e zbrit,
E rremë qetësia e gjumit të harrimit,
Dorëzimi humbje, vdekje e shumëfishtë.

I rrëzuar erdhi shpirti yt tek unë, i lodhur,
Me ëndrra të vrara, mbetur thellë në sy,
Sa doja me puthje të t’i ngjallja, mik i dashur,
Dhe një nga një t’i nisja prapë tek ty…

 

SONTE

E dua sonte patjetër fjalën tënde,
I dua, gjumin dhe ëndrrën që s’vijnë,
Tek unë t’i ndjellin, që përtej reve,
Që burgosur dritën e hënës mbajnë.

Sonte i dua përkëdheljet e heshtura,
Mbi trupin që dridhet nën dhimbje,
Nuk dua te flas, dua vetëm puthje,
S’dua të ketë koha, trajta të ndyshueshme.

E dua patjetër, sonte e dua patjetër,
Ngujimin, mbi gjoksin tënd të ngrohtë,
Aty në qetësi totale, të humb duke fjetur,
Të dëgjoj refrenin e shpirtit ëndrraplotë…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s