Poezi nga Luerda Avdiaj

Poezi nga Luerda Avdiaj
 
 
Nënës…
 
Ia dua rrudhat e moshës së saj
Edhe vijat e bardha përmbi flokët e saj të gjatë
Ia dua t’gjelbrën e trazuar nën vetull
Edhe vijat e mendimeve mbi ball…
Ia dua merakun prej nëne
Edhe ledhatimin e duarëve t’buta pambuk’
Ia dua forcën e luaneshës nëpër dhëmb’
kur jetën e mbajti veç me një dorë,
se tjetrën dorë e kishte të zënë me timen dorë
Ia dua zemrën e pastër kristal
Si duroj vallë kjo grua që zemrën se përlau me baltë?
Ç’grua e mrekullueshme më takoj për Nënë?!
U bëfsha sa gjysma jote Nënë!
 
 
 
Shuaje dritën
 
Më djegin sytë e kujtesës prej saj
Ende më dhembin thikat e kohës nëpër brinjë…
Ende e shoh at’ hije fëmijërie nëpër dhomë
Shuaje dritën
E nis e më trego një tregim të bukur
Të shrihem të fle pastaj nëpër bardhësira
Gjerë sa…
Gjerë sa dielli të lindi ndryshe
Shuaje dritën
E bashkë me të edhe kujtesën
Mua më dhemb ende ajo vogëlushe me flokë të gjata
Shuaje ti të lutem….
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s