NË EMËR TË ATIT DHE TË BIRIT…QË S’ISHA UNË / Tregim nga Faruk Myrtaj

NË EMËR TË ATIT DHE TË BIRIT…QË S’ISHA UNË

 

Tregim nga Faruk Myrtaj

“Ti do zbresësh nga trageti dhe unë do pres atje.”
Zëri që arrinte deri te unë duhej të ishte i babait. Babait tim. Zë i qetë, i babait që fliste me të birin. Biri isha unë.
“Po si do njihemi? Si ta gjejme njeri tjetrin?!”, duke mu dridhur zëri.

Telefoni përgjohet, por ti fol…Tani fjalët s’janë më rrezik, as për ata, as për ne, më tha nëna, teksa hyra te kabina të flisja me babanë.
Ishte njeriu i jetës së saj. Edhe në distancë, kishte mbetur.

Mu drodh zëri prej ndjesisë se po afrohesha tek të pesëdhjetë vjetët dhe s’e kisha parë kurrë. Mendova edhe se, më në fund, ata që na përgjonin do besonin që s’i kishim gënjyer kur përgjëroheshim se s’kishim asnjë lidhje me të. Unë vet, s’e njihja babanë, s’e kisha parë e as më kishte parë…

Pak ditë pasi në kryeqytet qe rrëzuar Monumenti i Atij për shkak të cilit im atë kishte braktisur atdheun, gruan e tij dhe nënën tonë, një uniformë civile më ndaloi në rrugë.

“Mund t’u kemi rënë më qafë ca…por edhe ju kështu do bënit, sikur…Ne s’i harrojmë gjërat, por ti bisedoje me nënën. Ne mund të ndihmojmë të shkosh…ta takosh…babanë, atje ku është…”

“Cilin baba?”, ia prita, në ngutjen e kujdesisë së pa pushimtë kthyer në rit.
“Qetësohu qetësohu…Bisedoje me nënën, pastaj flasim!” Ngriti dorën në ajër dhe shkoi në udhë të vetë.

Unë, nga të bëja? Nëna buzëqeshte, teksa ia tregoja këtë bisedë.
“Ata e kanë ditur gjithnjë…që ai është, atje ku është…Dhe që s’ka munguar këtu ku s’ishte…”
“Po ne u kemi thënë që s’e kemi, ma…”
“S’ka gjëra që fshihen përgjithnjë, bir…” Ishte zëri i saj, tashmë, gjeth i dridhshëm.

“Këta po bien, ra monumenti…Po lirojnë kufirin. Cave si ne, që s’kanë bërë dot jetë këtu, që s’bëhen kurrë me keta, po u ofrojnë viza. Të ikin, një orë e më parë, të ikin…Që keta të vazhdojnë të mbeten zotër, pa kundërshtarë…Po ti shko e dëgjo ç’thotë yt atë. Ai i di mirë gjërat e kësaj bote…”
Dora e saj mbi kryet shijoi si e një fëmije që përkëdhelet. Ajo s’e zinte ngoje ikjen e tij. Mungesën po, kurrë si braktisje. Më mirë gjallë andej, se varr këtu, thuhej pa emër në njerëzit e tij, kur pas ikjes e kishin pyetur çfarë do bënte me jetën e saj dhe të fëmijëve mbetur pa të…
&
Tri javë më vonë zbrita nga trageti matanë detit, bashkë me të tjerë. Nuk nxitoja si ata. S’kisha ku të shkoja. Hodha sytë te njerëzit që prisnin..
Cili prej tyre mund të ishte babai im? I kujt prej tyre isha biri? Minuta të tëra, pritje, që mu dukën orë të gjata.
Kur shkova ndër mendja se s’do dija të kthehesha nga kisha ardhur, nëse s’më priste njeri aty, e gjeta veten në krahët e Tij.
Më kishte njohur. Edhe pa më parë kurrë. Pa mëdyshje. Farë e mbjellë në trupin e nënës sime, tokë që do kërrusej nën dimër të gjatë, të cilit ai vet duhej t’i ikte…
Mbështeta kryet në supin e tij të lartë, por s’qava. Mbase nga që njomur ishin sytë e tij.
Gjatë ditëve në pritje për të arritur, e kisha menduar…nëse do mundja, një farë qëndrimi ndaj ikjes së tij do duhej ta mbaja… Do duhej t’ia kujtoja se, tek e fundit, e kishte lënë mamanë tonë të ve me burrë gjallë, me disa fëmijë për tu rritur dhe mua në bark, për tu lindur…
Nuk i dija të gjitha për luftën, pse ai kishte marrë udhët e botës, mbase e vërtetë se…nga sytë këmbët për të shpëtuar prej fituesit të luftës- të cilin kishte ndodhur ta njihte deri në hijet e fshehura të shpirtit; mbase, duke ikur, nuk do t’i shtonte përplasjet me atë njeri që më pas ishte kthyer në monument e tani së fundmi qe rrëzuar që…më në fund…edhe unë të mund të takohesha dhe të njihesha me babanë…

“Ata janë ende në burg…”, i thashë për vëllezërit e mi, djemtë e tij. Pa më pyetur ai, babai.
“Mos më thuaj pse s’të burgosën edhe ty…”, tha.
“Veç më lanë pa shkollë! Ngaqë dihej se s’kisha folur kurrë me ty!”, shtova duke qeshur. Që të jepja ndonjë shenjë se sido si, shëmbëlleja me të.
“Shpresuan të bënin të tyre, mbase…”, tha babai, duke vështruar jo nga unë por nga turma që, si unë, ishte lejuar të dilte prej andej.
Pashë që ngriti dorën dhe e shkundi në ajër si të largonte ndonjë gjë të padëshiruar.

A mbase të thoshte se, edhe nëse më kishin kandisur, turpi atyre ju mbetej. Te këmbët tona ndaloi një taksi, që na çoi në hotel.
Babai vazhdonte të më shikonte pa pra.
Më ftoi të flisja, të rrëfeja. Pa më bërë asnjë pyetje. As për nënën, as për ata që kishin sunduar e tashmë po binin, as për…Për asgjë. Vetëm fol, më thoshte hera herës, përballë meje.

“Ah, mor bir, po ti qenke bërë komunist…!”, tha më në fund.

Të nesërmen morëm avionin dhe kaluam oqeanin.
Sikur nxitonte të më largonte prej kohës pa të.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s