Në pritje të Godo-së! / Poezi nga Xhiliola Lamaj

Poezi nga Xhiliola Lamaj
 
 
Në pritje të Godo-së!
 
Në atë ditë zbrazëtire- “pse-je?”
në kafen blozë e shpirtin peshë
pas xhamit, jeta vraponte furishëm,
si një i huaj në heshtje, përballë meje ti pret…
 
Ti pret e pret, e nga pritja su lodhe kurrë
i lidhe lotët bashkë, ujvarë që bien n’ gur
nga një Godo-absurdi për ty u bëra, hero
Lipsje një metaforë shpirti, duke pritur një frymë bosh.
 
Nga një pritje kozmike, u bë një epope dhimbje,
që qeshje, qaje, çirreshe e grindeshe
Në mes botës tradhëtare, përpara pasqyrës luan
në mikroskopin e syrit, milingonë, një mjeran.
 
Në vetmine e adhte, ngjasuar me Robinsonë
prisje e prisje orën pa kohë
I thirre dhe kujtimet, të bënin shoqëri
edhe ato po tradhëtare, ta falën vetminë.
 
Ti pret e pret, e nga pritja su lodhe kurrë
i lidhe lotët bashkë, ujvarë që bien n’ gur
nga një Godo-absurdi për ty u bëra, hero
Lipsje një metaforë shpirti, duke pritur një frymë bosh.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s