Ti flet, unë zbukurohem… / Poezi nga Adriatike Xh. Lami

Poezi nga Adriatike Xh. Lami

 

Ti flet, unë zbukurohem…

Ndodh që gruaja s’ka shumë modernitet,
Teksa bindet prej dashurisë së pakuptuar shpejt,
Që vjen nga një botë virtuale-interneti, 
Bota e lagur me vesë vonese si krillë mëngjesi.
Telat, telat e një kitare a të një are të mbjellë me pambuk,
Gjembat gërricin gishtat, që mbështjellin gishtat e tij,
Për të mos prekur oazet e rralla.
Ka përskuqje ajo grua!
Një përrua gjaku, uji e shkume po të bardhë
Që vjen nga puthja, gropë thithëse e një stine të thatë
Sërish nga dashuria që po vrullmon nga vërshimi i gjakut të tyre,
Tashmë prej syve të çara nga dashuria…
Nga prekja speciale dhe kurorat e dridhjes së zemrave.
Unë nuk e njoh këtë muzikë,
që bie në anën tjetër me anën tonë.
Dua të iki, por ti nuk më lëshon.
Nuk duhet sonte, pa provuar unë gruaja,
Se ç’ndodh, kur flet ti…
Atëherë bëje dhe njëherë
Të siguroj që e dua;
Në atë vend si anije të bardhë;
E tillë bëhej streha jote lëvizëse,
Ndërsa unë fillova të ndjej aromën tënde,
Pa naninë ere.
Ti ende flet,
Prej distance dhe shkon si re,
E vjen si be mali!
E unë zbukurohem mbrëmjeve,
Edhe tek vetëm kujtoj;
Ndodhinë e artë të asaj nate.

@adriatikelami

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s