Kur dashuria beson … / Poezi nga Anduela Nallbati

Anduela Nallbati

Poezi nga Anduela Nallbati

 

 

Kur dashuria beson …

 

Të gjithë më flisnië e flisnin për ty .

Se ti ishe djalë i keq .

E s’ njhje kode e rregulla njerëzore.

 

Të gjithë më thonin mos i fol atij,

se është gjarpër e bën gjullurdi .

Të gjithë … e të gjithë…

papërjashtim më flisnin…,

se unë nuk duhet të të dashuroja ty.

 

Flisnin dhe ata që njihje

rrugaç si ky,  s’ ka kjo gjithësi

të  përçmonin e shanin pas shpine

e në sy mijëra lajka ngrinin për ty.

 

Më shikonin pranë teje gojë hapur

..më thonin sa shumë po gaboj

“Me këmbët e tua në strofullën e gjarprit po shkon.”

Po ai gjarpër që thonin ata,

për mua shembte botë e më shpallte princeshë.

 

Fjalë e fjalë, fjalë ereni

Ehh!  Dashuria nuk njeh limit

Me gjarprin shkrirë në të ëmblat puthje  .

Ndjerë si në ëndrra perëndish.

 

Thonin e thonin e s’ lodheshin kurrë .

Deri sa puthja shkrihej në buzë .

shenjë e përjetshme e dashurisë  pafund.

më bëri të flija në të tijin gji .

Të ndaj një strofull me gjarprin marrëzi .

E unë pranë tij të flija qetësisht

E zemra të besojë rrahjet pakufi

E të çmendurës ndjenjë,

Dashuri!

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s