Poezi nga Luigi Gregorio Comi / Përkthimi në shqip nga Albana Alia

 

luigi gregorio comi

Poezi nga Luigi Gregorio Comi

 

 

Endacak 

 

Në këtë natë vere

endacak i vetmuar nëpër sheshin

përgjatë bregut të  detit…

Një përshëndetje e ngrohtë aty këtu,

Ndonjë shikim i zbehur dhe indiferent

i zjarreve në plazh

Një pëshpëritje trazimesh të përmbajtura.

 

Diku larg

një shpërthim i befasishëm piroteknik

depërton errësirën e thellë të natës

pa cënuar zymtësinë e amullt

Deri edhe llokoҫitja e valëve të detit

ka humbur gjallërinë

 

Ndërkaq shpirti trishtohet dhe zhytet

në magmën e errët të kujtimeve.

 

 

 

Gëlon

 

Mbi paletën e ngjyrave të detit

paksa të valëzuar

hëna e bardhë e përgjysmuar

nëpër natën e errët

gëlon vezullime të argjendta

të ftohta për shpirtin e shqetësuar

Shkreptima të vagëlluara

në shtjellën e dendur të mendimeve,

mjegullnajë pa depërtime,

flakërima të castit

në ngultësinë e ngrirë të krijesës së brishtë

pezull mes përkohësisë së dhimbshme

dhe misterit me natyrë mbinjerëzore.

 

 

 

Mamës

 

Sa herë më mbastre

Kriet te gjiuri

Sa herë më shkove

Dorën te faqa

Sa herë më vure kali

Kur  jesh i lodhët

Sa herë vura

Kriet te gjiuri

Sa herë të shkova

Dorën te faqa

Sa herë të desha mirë

mama ime

Si është llargu

Ai mot gëzuar

Ku airi ish

I plot me mirësi

Zu udhë

shkoi

iku

dhe gjithë

edhè u

ju bam ma të liga

pra të dua akoma mirë

mama ime.

 

 

Albana Alia

Përkthimi në shqip nga Albana Alia

 

 

 

Girovago

 

Nella notte di mezza estate

Errabondo solitario nella piazzetta

Sull ungomare…

Un tiepido soluto qua e la

Qualche sguardo smunto e indiffferente

Dai fuochi sulla spiaggia

Un sussurro di ebbrezze contenute.

 

Lontano, improvvisa,

Una pirotecnica   esplosiane

squarcia il nero pesto della notte

non incrina la stagnante mailinconia

Senza allegria

Persino lo sciabordar dell’onda

 

Mentre l’anima incupisce e sprofonda

nel magma opaco della rimembranza

 

 

 

Brulica

 

sulla tavolozza marina

appena increspata

La bianca calante luna

barlumi d’argento nella nera notte

indifferenti all’anima inquieta

Lampi evanescenti

nella spessa coltre di pensieri

nebbia senza squarci

effimeri barbagli

nell’imperturbabile fissità della fragile creatura

sospesa tra dolente temporaneità

e mistero di sovrumana natura.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s