Poezi nga Leonora Lokaj

leonora Lokaj

Poezi nga Leonora Lokaj

 

 

Të prisja në një ulëse malli

 

Si një lis i gjatë gjymtyrë këputur

Të prisja gjithmonë në një ulëse malli

Kur muzgu hapte krahët, qytetin përqafonte

Edhe në psherëtimat e natës të prisja

Derisa delli tek shuhej veten kafshonte

 

Sytë e muzgut thyheshin nga pritja ime

Ajo vinte hipur mbi krahët e erës

Nata me fliste në vesh dhe pështynte me zili

Derisa  hëna na i fshinte djersët

Nga rëra e bregdetit ndërtohej perandoria ime për ty

 

Valët ofshanin, drithëroheshin nga ledhatimet…

Në atë çast hutie grisej çmenduria e natës

Ajo hipur mbi krahët e erës tretej ngadalë

Agim i i dritës lidhte plagët e mija

Koha përqeshte hapat e pritjes sime plot mall.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s