Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

tyran prizren spahiu

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

 

GJURMË POETI

 

Sot…freskët shumë, gjallë më kujtohet
ditë ajo, kah fundi i vjeshtës,
më robëruan ndjenjat, fuqishëm,
kur përmendet emri yt, ai i poetit.

Hidhen sytë, në bibliotekën e dhomës,
Rregulluar bukur, thjeshtë, shijshëm me dashuri,
librat janë, dituria që deh dhe rrezaton,
dritën më magjepsëse, të fisnikërisë.

Prore ke folur, me dinjitet ke përmendur,
Lexuar kemi bashkë, poezitë e miqëve,
bisedonin për fuqinë, epshin, e shkronjës,
analizonim poetët e Nderuar.

Në vetmin e dhomës, fjalët më vërsulen,
derisa pinim kafen, e mëngjesit në qytet,
shumë pendashës, kurrë as nuk i kam parë,
i kam miq të shpirtit më pate thënë.

Po…në qenien time të gdhendur janë,
Të arta shkronja, bujarët e vargjeve,
bartur le të jenë, me mirësi nga i Madhi
Titanikët e të bukurës, gjurmët që na nderojnë.

 

 

 

UNË GABOJ !

 

Ju lutem më tregoni, ndoshta se ne moshe jam !
syte tradhtojnë, trojet e lashtësisë nuk shohe mire ,
ketu , historinë takova , fjalet vellezer miresevini ,
une serish këtu ne Shengjin them,ndoshta shume gaboj !

Mesuar nuk dua te jem , te largohem nga kopea ,
lunderoj ne anije pa vela, apo ndoshta në vend te huaj ,
mesuar nuk jam , te ushqej egon tim , fundosem ne luks te rrem ,
mos me akuzoni , përgjërohem per modestine tim .

Unë, i thjeshte njeri , i ketij populli jam ,
ne, bashkejetojme ne te miren dhe te keqen ,
buke jo shume , luks të tepruar, por besim po ,
nuk dua, nuk mund të ndahem nga njerezit e mi !

Gaboj une shume , pushime bej ne Shqipni !!
ndëgjova duke më thirrur, dashnor i modestise ,
po, po , e di , une tmerrësisht jam gabim !
Ç’të bëjë, ju më tregoni ?

Deshiroj te jem me miqte e mi ,në sofrën traditë,
vend, ku natyra është parajsë,
ne te bukuren shqipfoles atdhe ..
.
Neser , jaranët e mi , une neser do them,
ejani edhe ju , pushim te bejme në vendin tone …

E di , në heshtje do me akuzoni se jam gabim !!!

 

 

 

DËSHMORIT

(kushtuar dëshmorit Feriz Susuri)

 

Në atë pritë tek ura e pranverës
Mbylli sytë djaloshi në rini
Sheh hijen që rrëshkjet tek lapidari
Kujtojmë çdo vjet të rënin e lirisë.

Ndalur është koha e kujtimeve
Ndjenjat e ngrohta më sulmojnë
Në ajër notojnë zërat e nxënësve
Respekt i pamatur mbretëron.

Fjalët këto derdhin dritë
Në ngjarjen e besës dhe besnikërisë
Vendosur ec rrugës së gjarpëruar të malit
Ushtari shtegton drejt hienave të natës.

Krismat e vdekjes larg u ndëgjuan
Shiu u ndal gjakun për të mos shpërlarë
Pëshpëriti fjalët e fundit më vranë
Cicërimat e zogjëve u ndalën papandehur.

Rrënjët e pemës tani frute të kuqe kanë
Pa i mbushur tridhjetatë u bë martir
Mbledhur sot në atë vend u takuan
Shokët e luftës dëshmorin për të kujtuar.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s