Poezi nga Raimonda MOISIU

 

1-raimonda

Poezi  nga Raimonda MOISIU

 

 

Puthja hënës dy sytë…foli për dashurinë

 

Oh, sa të kini jetën gëzojuni dashurisë,
Më mirë t’u dojë një zemër se mali me florinj,
Më mirë një fjalë “Të dua”, dy sy me lotë për ty,
Dhe si drejt Shën Mërisë drejt teje dhjetë gishtrinj.

Nëse një pëllumb i bardhë të vjen nga memedheu,
Dhe në sqep duke u dridhur të ka sjellur mimoza,
Po merreni në pëllëmbë, mbajeni me të mirë,
Tërhiqeni pas vetes e putheni në mollëza,

Nëse një shkëndije jete të vjen si shtojzovalle,
Zgjohu, ikë me të, fluturo drejt kaltërsisë
Dikush ka mërmëritur për ty fjalën “të dua,”
Hej, fluturo …Poshtë meje – kënetë e ligësisë…

Oh, ti ende po fle…mëngjesi po të zbrazë,
Në retinën e syve, hapësirën e paanë,
Brof! Dritaren cel, përtej hidh, vërvit lule,
Kupolën qiellore shpejt vishe si fustan.

Kur nata prap të vijë, oh, hënëza do të ulet,
Te qerpikët e tu do thërmohet si lot,
Puthja hënës dy sytë…foli për dashurinë,
Dhe kryqeve ndër varre i thuaj – jeni kot!.

 

 

 

Zogu dhe “Shaga” 

 

Një vështrim i heshtur, i egër,
më shton ankthin e pritjes,që
si një mur i ngurtë, qëndron para meje.
Nëpër cipën e plasur të hënës,
mundohem të zhytem në ujrat
shumëngjyrëshe të dritave të rrugës,
derisa piklat e vesës të lagin trupin tim.


Që përtej,
ndjej guitjet e pëllumbave të egër,
që vijnë nga thellësia e pyllit;
Dëgjoj sinfoninë e zogjve të lumtur, që
bisedojnë me thellësirat e shpirtit dhe me
dëshirën time kokëkrisur; të
rri strukur pas teje, si një zog i zënë. …


Një zog me pendë të arta,
i buzëqesh fytyrës time dhe
me sqepin që nuk i rreshtin këngët,
po më sjell puthje.
Po zbret, që nga dega mbi mua,
më puth te flokët, në qukën e gushës,
dhe…në buzet e mia të dëshpëruara …


Ky zog pendëartë, dhuratë
nga “qyteti” im i lirisë,
që gjithmonë më shtyn për mëkate.
Ka erdhur pranvera …
Ky grafullim lulesh, përball dritares sime,
kjo erë që e sjell aroma e petalkave që
nga Mesdheu, po më cmënd për dashuri.


Unë zbërthej komcën e parë,
të këmishës sime; Bëj dashuri me erën!
Moj erë, që po hyn e butë,
e ngrohtë, e ëmbël, intime ,
që po hyn ngado në qënien time,
sic hyjnë pa ndrojtje tingujt e serenatave,
që vijnë nga atdheu……


Të dua! Unë e cmendura,
që mezi pres cdo mbrëmje,
në një cast të vetëm; Të vetëm….!
Të qetë,të heshtur,ëndërrimtar,
të marr ngrohtësinë, brishtësinë,
e trupit tënd.Të më zgjosh agimin,
të më thuash dicka; Të ndjehem grua!


Se unë jam një grua! E di që jam grua, apo jo?
Mërmërimë në shtrat… Buzëplasur po të pres,
Dhe përvëluar të mërmërisësh, qoftë një herë të vetme;
Shaganeja ime!
Më recito tërë natën nën hënë;
Eseninin !
Mërmërij dhe puthmë me Eseninin!


Por një varg….! Vetëm njërin ….!
Mos e nxirr nga goja;
“ Xheloze nuk është më për mua Shaga”
Unë të dashuroj, Zog pendëartë!
Këndo serish , ndryshe, do të pushojnë të rrahurat
e zemrës sime, që rrahin të lira,
si pendët tënde nëpër ajër!


Të dashuroj! Pres të fluturoj,
për në udhën tonë. Pres castet pafund,
për në pyllin tërë blerim, të ngrohur,
me përvëlimin e trupave tanë…
Dy zogj të lumtur, kërkojnë, dashuri…dashuri…
Nata po ikën…… hëna lart derdh rreze,
si të qarat e Shaganesë!

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s