Fragment nga romani “NJË DIMËR MES DIMRASH” të autorit Vaso Papaj ( pjesa e II)

 

vaso papaj

Fragment nga romani “NJË DIMËR MES DIMRASH” të autorit Vaso Papaj.

-roman i murosur-

 

Pjesa e dytë 

 

 

* * *

 

Jashtë binte shi prej disa orësh dhe piklat e tij te ballkoni këndonin një ninullë fantastike. Kisha shpresuar me gjithë mend atë natë për diçka të mrekullueshme, që i ngjante një zogu që troket në dritare, që do të shpëtojë nga ngrica, por me t’i ardhur shpirti në vend, fluturon përsëri nëpër dhomë dhe kërkon të dalë sërisht jashtë. Është më e shtrenjtë për të liria se ngrohtësia e një dhome, më i shtrenjtë fluturimi…
Ne të dy ndenjëm pa folur gjithë ato çaste ndërsa unë dëgjoja frymëmarrjen e saj në veshin tim. Vërtetë, frymëmarrja të ishte pjesë e shpirtit!?… Ajo pothuaj më guduliste dhe unë ndjeja se nuk isha qenie e vetmuar në botë. Këtë e ndjeja aty, në dhomën e Lum Sermit, në katin e tretë, ndërsa furnela ngrohte diku nga fundi i dhomës.
Por ja, shiu që përplasej nga era të largonte çdo mendim të bukur e me dritë.
Dhoma e Lumit s’ishte një papafingo qiellore ku heronjtë mund të gjenin lumturinë. Këtë mund ta pranonin vetëm ata që e merrnin lumturinë si ndjesi të çastit.
Jeta ime ndoshta s’kishte nisur ende dhe unë e kisha lidhur atë me jetën e një njeriu tjetër. Aq më tepër që këtë e kisha bërë me seriozitetin më të madh. Ç’do të bëhesha unë pas gjashtë muajsh, kur të lirohesha nga ushtria?… Kësaj pyetjeje s’isha në gjendje t’i përgjigjesha. Megjithatë, një gjë mund të thosha me siguri: Unë nuk do ta kisha rrugën të shtruar me lule. Përkundrazi…
Shumëkush mund të thoshte se për çdo njeri kështu ishte. Por prapë… jo jo… Ngjarjet kishin avoluar… Jeta ime tashmë ishte përcaktuar përpara se të lindja dhe kjo do të më shkaktonte vështirësi të paparashikuara, përballimi i të cilave ndoshta do të më kushtonte shtrenjtë… Pra qëndroja në ajër e megjithatë do të merrja dhe Lumin me vete. Duhej ta qartësoja atë. Duhej të dinte gjithçka ajo. Ishte apo s’ishte njeriu im i dashur?!…
Shiu binte në ballkon, frymëmarrja e Lumit guduliste veshin tim dhe zemra e saj rrihte tashmë e qetë krah supit tim.
-Ç’farë mendon, Patri? – tha Lumi dhe zëri i saj i butë m’u duk sikur më hyri në çdo pore të trupit tim.
-Po mendoj, – i thashë pas një ngurimi, – po mendoj për atë që tashmë jam bërë burrë dhe kam pranë meje një grua si ti. U deshën pak muaj, pak ditë, pak çaste dhe ja ku jemi…
-I dashur! Ti githmonë mendon. Hiqe mendjen, të lutem! Mjaft kemi vuajtur, unë dhe ti. Le të ngushëllohemi bashkë.
-S’është aq e lehtë, Lum.
-E di që s’është e lehtë, por le ta ndajmë bashkë.
-Kjo dihet, do ta ndajmë, por çfarë të ndajmë?… Do të të them një fjalë. Dëgjoje! Vër veshin! – thashë unë dhe u ktheva i tëri nga ajo. – Dy fatkeqësi kur bashkohen japin ndoshta një lumturi, – thoshte Hygoi për Zhan Valzhanin dhe Kozetën… Të jetë e vërtetë, vallë?…
-E vërtetë, posi. Ashtu është. Ngushëllimi ta zbut shpirtin. Kurajua. Ç’tjetër?… Fundja, praktikisht, ne s’mund të dime se ç’do të bëhet me ne pas gjashtë muajsh.
-Ta them unë se ç’do të bëhet, Lum. Gjëja më e vogël që mund të bëhet është që më hiqet e drejta e profesionit, e mësuesit.
-S’është e mundur kjo, Patri. Ti dhe ushtar, je mësues.
-Unë po, por shokët e mi si unë jo. Në kohëra të tilla, çdo gjë është e mundur. Kështu po ndodh çdo ditë. Doli komisari ynë njerëzor (mos harro, ka studiuar në Moskë në atë kohë kur sistemin po mundoheshin ta kthenin me fytyrë njerëzore) dhe ja e zbatoi urdhrin, po sa komisarë të tjerë ka ndryshe?… A e di ç’do të thotë kjo?… Mos të flasim për ëndrrat, sepse në fund të fundit, njerëzit që i thurin ato edhe mund t’i shembin. Të flasim thjesht për anën shoqërore dhe ekonomike. Të mohohet diploma, shkolla, mundi… Është e nevojshme të të shtoj gjë tjetër?
Ajo nuk m’u përgjigj, por dora e saj ama sikur peshoi më tepër mbi kraharorin tim.
-Por a e di ti, se po nuk isha unë mësues, nuk do të jesh edhe ti? – vazhdova unë.
-S’e kam aq të domosdoshme.
-Prit, prit,… Është çështje profesioni. Mund të mos lejohemi të ushtrojmë profesionet tona. Aq më tepër ti që lëvron në fushën e artit. A mund të durosh, ti Lum, që violina të mbetet e varur në mur, natyrë mort, tërë jetën?
Më shumë se kaq nuk mund ta vrisja. Ndjeva përpëlitjet e zemrës së saj. Madje, edhe frymëmarrja iu çrregullua. Pastaj ndjeva lot të nxehtë në fytyrën time.
-Lum, – i thashë, – ti po qan? Unë të di për trimëreshë. Më fal, e dashur! Mos ma vër re. Ndoshta është moti i tillë. Nuk e sheh ç’shi bie e ç’terr është përjashta? – Dhe i limova kokën. – Nuk i duroj dot lotët, Lum. Ndoshta edhe pse i kam zili. Njeriu kur qan, lehtësohet, apo jo? Po ti je vërtet trimëreshë. Duhet t’i bësh ballë. Ti më tepër sesa unë. Në fund të fundit, ndoshta nuk ndodh kështu. Ndoshta kemi edhe ne pak fat. Unë nuk jam profet. Ose ndoshta jam profet i keq. Ndoshta më emrojnë në ndonjë fshat të largët. Rrethi ynë nuk ka fshatra shumë të vështirë, as shumë të largët. Atje do të jemi në gjëndje të punojmë. Unë dhe ti. Mbase do të jemi të vlefshëm për fshatarët, për njerëzit e thjeshtë. Do të jemi bashkë. Edhe violinën do ta kemi midis nesh.
Ajo kishte pushuar së qari dhe po më vështronte me habi. Dy lot i kishin ngrirë në faqe ashtu siç i kishin ngrirë edhe në sy dhe qerpikët ishin bashkuar tre e nga tre, katër e nga katër. M’u dukën syte e saj, diçka që s’e kisha parë kurrë.
-Ti mund të bësh diçka, Patri. Ti mund të krijosh. Në një farë mënyre, e realizon ëndrrën tënde, kurse unë… Unë s’mund të krijoj. E tillë është violina ime. Dhe ëndrra ime s’ka për të bërë kurrë një hap përpara.
-Si duket, e harrove Bahun tënd, në këtë çast. E mban mend, si më thoshe atëherë? Stërvis gishtërinjtë që të mos më mpihen. Kurse tani… Jo, Lum, jo… Më mirë mos të mendojmë për atëherë. Deri atëherë do të na duhet mjaft kohë akoma dhe rëndësi ka që ta kalojmë sëbashku.
-Pse, nuk po e kalojmë kështu?
-Atë nuk e them, Lum, por prapë se prapë, nganjëherë, më duket vetja si një hajdut. Edhe sonte këtë përshtypje pata tek ngjitja shkallët. Pse ta kem vallë këtë ndjesi? Unë të dua… Sesi më vjen nganjëherë?!… Më vjen ta shpall në altoparlantin e qytetit.
-Për mua s’ka asnjë rëndësi kjo, Patri.
-Në këtë fole ku jemi ne, nuk është ashtu. Duhet t’i shmangemi asaj gjendjeje që do të na bënte objekt të gjithë qytetit. Apo nuk na njohin…
-Kur do të vijë ajo ditë që do të ikim këtej, Patri?
-Kur do të iki unë, Lum. Ç’ke ti? Ti do të vish me mua. Ja, dhe gjashtë muaj.
-Dëshiroj të jetë një verë e nxehtë. Tani bie shumë shi. Sa shi që bie!…
-Do të kenë shpërthyer përrenjtë. Sa vështirë do ta ketë shoferi i autobusit tuaj nesër!
-Do të bëjmë si do të bëjmë për tri orë. Do të vemi në kryeqytet, ama.
-E di sa është ora, Lum? Njëmbëdhjetë kaloi. Dhe nesër ti je për rrugë.Ndërsa mua më duhet herët të kthehem…
-E humbëm fare. Të paktën ca orë… Nuk do të vëmë pak gjumë në sy?
-Do të vemë, posi. Kush nga ne do ta shuaj dritën?
-Natyrisht, unë.
-Pse, natyrisht?
-E ç’të them? Fundja ndryshe: këtë radhë unë.
U ngrita dhe shuajta dritën. Pastaj shtrati i ngushtë i Lum Sermit na përkundi në një gjum plot shqetësime. Pikat e shiut në ballkon dukeshin sikur po lajmëronin afrimin e mesnatës.

 

 

Vaso papaj 1

Vaso Papaj

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s