Poezi nga Rudina Mërkuri

Poezi nga Rudina Mërkuri

 

SEPSE KEMI TË DREJTË TË PUTHEMI…

Sepse kemi të drejtë të puthemi,
pa ngricë e vapë në shpirt,
me diellin që lind e ngryset,
në jetën që gjallon,
me ajrin në frymarjet e shtëpive të ngrohta,
me dashurite tona,
në dridhjet e telave të zemrës,
me agimin që na hap sytë,
E buzët na i mbush më puthje.
Zgjohu o njeri,
puth jehonën e ringjalljes së tokës,
hapi sytë në heshtje oqeanike,
dehu në kripën e holluar të lotit,
dashuro tokën që frymon…

 

QË TË MOS PLAKEM KURRË…

Që mos të vrapoj pa reve,
sundova thellësinë e tokës,
që gulshon nga dehja e rrugës së qumështit.
Që të hap një portë në shtegun e zhveshur,
preka ruazat e padukshme të shpirtit,
që qajnë nga marazi,
kur gënjeshtra hapi një vrimë të vogël,
në murin plot me hoje.
Kështu pra vendosa mos të plakem kurrë,
t’a prek jetën te gjembi,
atje ku i dhemb më shumë.
Të mundohem që pa gdhirë,
të vjel nektarin që më sëmbon,
të digjem si furrë ,
dashurinë mes shkrepave ,
të takoj.
Dhe kur të endem i pagjumë,
aty mes rrënojave do rilind,
do qaj e qesh,
fëmija që foli dikur…..

 

UNË E PUTHA VLERËN….

Unë i putha gjërat me vlerë,
nuk i mata,
nuk i shita rrugëve,
ku lëpihet çizmja e pronarit.
Për mua ka shumë vlerë,
shpirti i një fëmije që buzëqesh,
njomishtja e një lule,
që desh të arratisej se po i vidhnin aromën,
fluturimi i një dallëndysheje,
në folenë e rigjetur.
Për mua vlerë do të thotë,
këngë e shpirtit në muzën ,
e një drite të sapo dalë,
horizonte të hapura,
ringritje ku i buzëqesh qiellit të kaltër.
Për mua vlera është një buzë e pafajshme,
lot i kripur nga dhimbja e një nate.
Kur të shfaqem e tillë besomëni,
do këndohet kënga e dritës,
do lexohet gjëagjëza,
ku endej shpirti atë natë,
ku retë shtrydheshin,
nga tavolina pa gosti…….

 

MBETJE E SKELETIT TË THARË….

U mpakën gjiret e servirura,
qumështi u bë hirë,
heshtja qëndron provinciale,
te kafeneja përballë,
sonte do varosen avujt për së gjalli,
u vendos të banonin te njerzit e akullt,
kur t’a kuptojnë se frymrat e ngrohtë,
tingujt princëror,
hipën në shkallët e tyre,
do qajnë si plakë e marosur,
se humnerat do t’i përpijnë,
me djep e sy laroshur,
gjuhët thatime do u dalin nga goja,
si guralecë të vrarë ,
do mbesin përherë marhëm,
në ujëvarat e thartuara,
Aty do mbesin gjatë si mbetje,
sy i dalë i skeletit të tharë…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s