Poezi nga Sahit. F Osmani

Poezi nga Sahit. F Osmani

 

VETË E KEMI FAJIN

Përplasje domethënë kërcitje e diçkaes
Mos o zot të jetë të kërciturit e trurit
Dhëmbët si grila çeliku për rreth gjuhës
Hakmarrshëm frymën e jetës të ndalin

Kërcitje a përplasje zënkash s’di se si
E çarjes së trurit a rrëshqitjes së gjuhës
Kërcasin eshtrat deri në palcë si breshëri
Zili e çmendurisë për mbrojtje të fjalës

Vetë e kemi fajin për pakujdesitë kyçe
Kur flasim pa na dhënë ndonjë shenjë
Mendimet e lira gjenden në udhëkryqe
Sipas shenjave të semaforëve rrëfejnë.

 

NËN HIJEN KU TI FSHIHESH

Rrezaton jeta me bukuritë e ssj
Krijon klimën që të hyjë në shpirt
Të hyjë aty ku s’mund të dalë
Deri sa mbaron përherë të fundit

Ti shihesh në sy e fshihesh nën hije
Gjersa gjithçka në jetë ndryshon
Të tremb shkëlqimi diçka ke prej errësire
Si urithi nën dhe shpupurit e gërmon

Në mes të natës në pikë të ditës
Edhe kur ulkonjat se ndalin ulirimën
Dimrit të rëndë kur të ngjethë mishtë
Ti mbetesh e tillë asgjë s’ndryshon

Se kupton që ke zemër në kraharor
Dhe zemra e ligë të bën gropën
E mira në jetë pret që ta rrezatojë
Nënhijen tënde ku ti qëndron.

 

E GJATË DHE E PAFUND 
MBETI PRITJA

Erdhe pas fjalës së bukur
Mbështjellur me tis metafore
Mbyllur në guaskën e dritës

Ishe si valë deti që vjen lehtas
Dhe takohet papritur me shkëmbin
E trembur ngjiteshe përpjetë
Sikur doje t’i prekje qiellit retë

Ato veshur me rreze diellore
Preknin stërkalat e tua
Krijonin dallgë dashurie

Ti magjepseshe pas veshjes së tyre
Ylberë të lidhur gërshetë

Unë tè prisja si përherë
Te gjerdani i mtaforave
Me tisin tënd të mbështjellë

Kisha frikë mos e grsija
Kisha frikë mos e këputja
Kisha frikë mos të humbisja

E gjatë dhe e pafund mbeti pritja.

 

NË KËRKIM TË DRITËS
KU ÇEL FYTYRA JOTE

S’dua të jem si ti por të adhuroj
Për heshtjen tënde mirësinë që ke
Durimi të ka dhënë frutin e pjekur
Athëtimi vjen nga padurimi ynë

Nga pemë e jetës të cicëron bengu
Në bisk të dashurisë ku pikon vesa
Aty ku ngjizet e mrekuĺlon jeta
Aty ku frymon shembëlltyra jote

Unë bie si gjeth i zverdhur në vjeshtë
Me vargjet që shemben si penda rëre
Vetēm dashuria do të mbetet përjetë
Në kërkim të dritës ku çel fytyra jote.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s