The poet and his pen (De dichter en zijn pen) / Hannie Rouweler – poet and e publisher, The Netherlands

Hannie Rouweler

The poet and his pen

The fact that the poet only has few resources and means is still the case even now. To poetry they scarcely are available and for that reason alone it occupies such an exceptional place among all forms of art. Because well thought through and considered, he only has a pen, a pencil, ballpoint pen, fountain pen and piece of paper. Although the latter is also replaced by the computer, but many poets still write their verses by hand, on paper.

While the first sounds come from a musical instrument, from a string, a violin, a drum by giving it a slap, or gently pressing a key, pulling a string and on canvas all the first colours appear on canvas by applying a layer of paint with a brush or directly from the tube, this is not the case when writing. Nothing resonates yet. Nothing is really visible or audible yet.

Apart from the fact that the poet has to struggle through all layers of his thinking and ability to reach a creative stage, in word, image and sound, his material is scanty, against the poor. It can be said again and again that poetry by whom it is practiced is particularly difficult and that those who continue to persevere in their attempts to give the language wings, resonance with readers and listeners. It is a huge effort with few resources.

Yet there are many poets around the world who are intensively involved in writing poems in all forms, classical and modern, and something in between. The language also has many possibilities in expression, closed and open poems, difficult and easily accessible. And it is always worthwhile to take those words to you, reading in silence or aloud. The poems glide past like a sailing ship over the edge of the globe, the distance, the horizon and disappear into an inimitable low point, vanishing point to return later. The poems fly up like an eagle from a rock point that skims over a lake and extends its wings to unprecedented distances. The poems sometimes come to you as a pet, pet animal, looking for confirmation in the form of a pat or caress. The dimensions are innumerable.

Everything is possible in this modern age. Every form, mixed forms, collages collecting different language expressions and images on a single page. There is a lot to be said for innovations and new challenges. But I would also like to see that the classical forms are not forgotten, and the craftsmanship of the poem is given back to the complex style figures that were demanded in earlier times. It shouldn’t be all that easy either.

 

De dichter en zijn pen

Dat de dichter slechts beschikt over weinig hulpmiddelen is zelfs nu nog steeds het geval. De dichtkunst staat weinig tot beschikking en neemt alleen daarom zo’n uitzonderlijke plaats in tussen alle vormen van kunst. Want wel bedacht en wel doorschouwd heeft hij alleen een pen, een potlood, ballpoint, vulpen en stuk papier. Hoewel de laatste ook wordt vervangen door de computer, maar veel dichters schrijven hun verzen nog gewoon met de hand, op papier.

Terwijl uit een muziekinstrument al de eerste klanken komen, van een snaar, een viool, een trom door er een klap op te geven, of zacht een toets in te drukken, aan een snaar te trekken en op canvas al de eerste kleuren verschijnen op doek, door met een kwast, of rechtstreeks uit de tube een laag verf aan te brengen is dit bij het schrijven niet zo. Nog niets resoneert. Nog niets is echt zichtbaar of hoorbaar.

Behalve dat de dichter door alle lagen van zijn denken en vermogen zich moet worstelen om een creatief stadium te bereiken, in woord, beeld en klank, is zijn materiaal karig, tegen het armoedige af. Het mag wel eens opnieuw gezegd worden dat de poëzie voor wie ze uitoefent bijzonder lastig is en dat wie ermee doorgaat volhardt in zijn pogingen de taal vleugels te geven, weerklank bij de lezers en luisteraars. Het is een enorme inspanning met weinig hulpmiddelen.

Toch zijn er wereldwijd veel dichters die zich intensief bezighouden met het schrijven van gedichten in alle vormen, klassiek en modern, en iets er tussenin. Ook beschikt de taal over zeer veel mogelijkheden in expressie, gesloten en open gedichten, moeilijk en makkelijk toegankelijk. En het is altijd de moeite waard, om die woorden tot je te nemen, in stilte of hardop lezend. De gedichten glijden voorbij als een zeilschip over de rand van de aardbol, de verte, de horizon en verdwijnt in een onnavolgbaar dieptepunt, verdwijnpunt om later terug te keren. De gedichten vliegen omhoog als een adelaar van een rotspunt die over een meer scheert en zijn vleugels strekt naar ongekende verten. De gedichten komen soms naar je toe, als een huisdier, pet, die bevestiging zoekt in de vorm van een aai of liefkozing. De dimensies zijn ontelbaar.

In deze moderne tijd is alles denkbaar. Elke vorm, gemengde vormen, collages die verschillende taal expressies en beelden op een enkele pagina verzamelen. Er is veel te zeggen voor vernieuwingen en nieuwe uitdagingen. Maar ik zou ook graag zien dat de klassieke vormen niet worden vergeten, en de ambachtelijkheid van het gedicht teruggegeven wordt aan de complexe stijlfiguren die in vroegere tijden werden gesteld aan de eisen. Het moet ook allemaal niet al te makkelijk zijn.

 

Hannie Rouweler –

poet and e publisher, The Netherlands

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s