Thëngjill që fiken duke shuar ëndërra / Poezi nga Altin Meçja

Poezi nga Altin Meçja
 
 
Thëngjill që fiken duke shuar ëndërra
 
Kur ishim të vegjël rrinim pranë oxhakut,
thëngjillë që fikeshin me një mal ëndrra ndër sy,
eh koha që ikën nuk vjen më,
si e tashmja me të nesërmen që nuk ekziston.
Ah ata ikën,
takuan Zotin duke qarë,
duam të pimë për të parë botën me ngjyra,
ishte ftohte,
shpirtin e kishin mbuluar me batanije të vjedhura.
Gjyshja tespijesh numëronte rrudhat e saj,
një tenxhere digjte shpirtra të pa larë,
mjerimin e leshësjetullit e lëshoi si aromë,
për të dehur një grup dasmorësh që rrinin në stacion.
Sytë i kisha të skuqur,
mbrëmë nuk fjeta,
isha me ëndrrat duke ndezur thëngjillë,
ata thëngjij që ndizeshin e shuheshin atje në fshat.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s